• Relacji z podrózy: 17562
  • Zdjęć: 123287
  • Podróżników: 32552
  • Porad: 18823
  • Postów: 129774
  • Tematów: 11933

Ryzykowna jazda


Prezentujemy jedne z najbardziej niebezpiecznych dróg świata.

Yungas Road

Camino de las Yungas, Boliwia

Camino de las Yungas nazywana również El Camino de la Muerte (Droga Śmierci) prowadzi z La Paz do Coroico leżącym w pokrytym dżunglą regionie Yungas. Jest jednym z kilku szlaków łączących region amazońskich lasów deszczowych północnej Boliwii ze stolicą kraju. Droga wije się na wysokości od 4700 m do 1700 m n.p.m. Ma długość około 65 km. Jest niezwykle kręta i wąska. Na drodze mieści się tylko jeden pas ruchu. Przez większość trasy jego szerokość nie przekracza 3,2 metra. Niekiedy kierowcy muszą cofać do miejsca, gdzie można się wyminąć. W 1995 roku Międzyamerykański Bank Rozwoju nadał jej miano “najbardziej niebezpiecznej drogi świata”. Wielu pojazdów skończyło tu w przepaści. Miejsca tragedii oznaczone są krzyżami.

Droga została zbudowana w latach 30 tych ubiegłego wieku przez paragwajskich jeńców wojennych. Mgła i obsunięcia ziemi są tu dość częstym zjawiskiem. Przed spadkiem w przepaść nie chroni żadna bariera ochronna. Zanim dokonano modernizacji (trwającej około 20 lat i zakończonej w 2006 roku), notowano od 100 do 200 ofiar śmiertelnych każdego roku. Miłośnicy kolarstwa lubiący ekstremalne przeżycia mogą skorzystać z  oferty firm w La Paz oferujących szaleńcze wyprawy rowerowe po Camino de las Yungas. Na trasie można oglądać wraki samochodów i autobusów leżących na dnie kanionów. Należy jednak pamiętać, że taka forma aktywności może przyczynić się do jeszcze większego utrudnienia w ruchu.

24 lipca 1983 roku do kanionu przebiegającego wzdłuż Camino de las Yungas  wpadł autobus. Zginęło ponad 100 osób. To wydarzenie jest uznane za największy wypadek drogowy w Boliwii.

Guoliang Road Tunnel, Chiny

Guoliang Road Tunnel  znajduje się w górach Taihang Shan położonych w prowincji Henan. Nazwa tunelu oznacza w tłumaczeniu z chińskiego “drogę, która nie toleruje żadnych pomyłek”. Jego budowa została zainicjowana w 1972 roku przez mieszkańców pobliskiej wioski Guoliang  szukających połączenia ze światem zewnętrznym. Otwarcie nastąpiło 1 maja 1972 roku. Ze względu na trudne warunki, budowa pochłonęła wiele ofiar. Obecnie, tunel ma ponad 5 metrów wysokości oraz 4 metry szerokości. Na całej trasie znajduje się około 30 okien skąd można podziwiać piękną scenerię. Niektóre z nich mają kilkadziesiąt metrów szerokości.

Błotna autostrada do Jakucka, Rosja

Błotna autostrada stanowi odcinek trasy łączącej Moskwę z Jakuckiem. Jest jedyną drogą prowadzącą do tej miejscowości. Określana jest często mianem autostrady z piekła rodem. W okolicach Jakucka (pomijając Antarktydę) zanotowano najniższą temperaturę na świecie. Jakuck jest największym miastem zbudowanym na wiecznej zmarzlinie. Większość domów jest tu wznoszona na betonowym podłożu ze względu na zamarzniętą ziemię. Podczas zimy, która trwa około 10 miesięcy na autostradzie panują trudne warunki ze względu na śnieg, lód i ograniczoną widoczność. Mrozy dochodzą do minus 40C. Jednak dopiero jazda w lipcu albo sierpniu daje popalić kierowcom. Ze względu na zmarzlinę, autostrada nie jest pokryta asfaltem co powoduje, że podczas letnich opadów samochody toną w błocie tworząc gigantyczny zator. Jednak, niektórzy mieszkańcy Syberii mogą próbować przekonać nas, że nawierzchnia drogi nie jest utwardzana, aby trzymać z daleka Niemców (stary kawał z czasów II Wojny Światowej). Liczba samochodów w korku sięga niekiedy kilkaset pojazdów. Taki przymusowy postój może ciągnąć się nawet przez tydzień. W tym czasie buszują piraci syberyjscy, którzy korzystając z sytuacji grabią samochody i porywają ludzi.

sichuan-tibet road

Sichuan-Tibet Highway, Chiny

Droga prowadzi z Chengdu w prowincji Syczuan na wschodzie do Lhasy w Tybecie na zachodzie. Ma długość  ok. 2,400 km i posiada jedną z najgorszych statystyk na świecie. Na każde 100,000 osób przypada 8 ofiar śmiertelnych. Trasa została otwarta w 1954 roku. Można ją pokonać w przeciągu 6-8 dni. Droga wije się pośród wielu znanych rzek (m.in. Dadu, Jinsha, Mekong), dziewiczych lasów oraz 14 szczytów o wysokości 4,000-5,000 m n.p.m.  Przejażdżka tą trasą zapewnia niezapomniane widoki i pozwala zapoznać się z szeregiem zabytków i  bogatą kulturą tutejszych mieszkańców.  Jak wiele innych dróg przecinających wysokie góry, droga jest bardzo niebezpieczna głownie ze względu na obsunięcia ziemi, spadające skały i ekstremalne warunki pogodowe. Niekiedy zdarzają się lawiny, a niektórych może dotknąć choroba wysokościowa.

Trolstigen

Uwaga trolle

Droga Trolli (Trollstigen), Norwegia

Trollstigen (w tłumaczeniu: Drabina Trolli) łączy Åndalsnes w gminie Rauma z Valldal w gminie Norddal na trasie drogi krajowej nr 63 prowadzącej do Geiranger. Tworzy ją 11 wijących się po górskim zboczu serpentyn. Z trzech stron otoczona jest wysokimi górami - z lewej okala ją  Bispen (1450 m), Kongen (1614 m) i Finnan (1786 m) - od południa Sttigbothomet (1386 m), a od zachodu Storgrovfjellet (1592 m). Oficjalnie trasa została  otwarta 31 lipca 1936 roku przez króla Haakona VII. Budowa trwała 8 lat. Choć droga jest wąska, odznacza się dużą liczbą ostrych zakrętów (niektóre  pod kątem 180°), a spadające skały są tu chlebem powszednim, miejsce stanowi dużą atrakcję turystyczną choćby ze względu na bajeczne widoki. Samochody o długości przekraczającej 12,4 metra nie mają tu wstępu.  Średnie nachylenie drogi wynosi  9% . W najwyższym punkcie trasy znajduje się ogromny parking, na którym można zostawić samochód i przejść się około 10 minut na taras widokowy. Z niego rozciąga się piękny widok na serpentyny i wodospad Stigfossen o długości 180 metrów,  który można także podziwiać w połowie drogi przejeżdżając kamiennym mostem. Przy Trollstigen znajduje się jedyny w Norwegii (prawdopodobnie jedyny na świecie) znak drogowy  przestrzegający przed trollami – Uwaga Trolle.
Droga jest zamykana na jesień i zimę ze względu na duże opady śniegu.  Zazwyczaj jest otwarta od połowy maja do października; choć w dużej mierze jest to uzależnione od warunków pogodowych. 
W 2005 roku droga przeszła modernizację. Szczególny nacisk nałożono na zabezpieczenie trasy przed spadającymi skałami.

Szosa Transfogaraska

Szosa Transfogaraska (DN7C), Rumunia

DN7C to druga najwyżej położona utwardzona droga Rumunii. W najwyższym punkcie osiąga wysokość 2034 m n.p.m. Trasa biegnie z południa na północ łącząc miasta Sybin w Siedmiogrodzie i Piteşti na Wołoszczyźnie. Pnie się przez najwyższe rumuńskie pasmo górskie nazywane Górami Fogaraskimi lub Alpami Transylwańskimi. Została zbudowana w latach 1970-74 za czasów Nicolae Ceauşescu. Po inwazji w Związku Radzieckiego na Czechosłowację w 1968 roku, Ceauşescu zlecił jej budowę, aby zapewnić wojskom szybką przeprawę przez góry gdyby Rumunię miał spotkać podobny los. W czasie prac straciło życie 40 żołnierzy. Ze względu na liczne zakręty obowiązuje tu ograniczenie prędkości do 40 km/h. Jadąc drogą można podziwiać spektakularne widoki, a także zwiedzić słynny zamek  Włada Palownika będącego pierwowzoru Drakuli w Poienari. Na trasie znajduje się także m.in. 5 wiaduktów, kilka tuneli, zapora oraz kilka hoteli i schronisk. W najwyższym punkcie szosy znajduje się jezioro Bâlea oraz najdłuższy rumuński tunel (884 m) przecinający pasmo górskie.

Halsema

Halsema Highway, Filipiny

Halsema Highway na wyspie Luzon to górska trasa prowadząca z Baguio do Sagady. Droga przecina pasmo górskie Cordillera Central. Najwyższy punkt na trasie sięga 2200 m n.p.m. Pokonanie tego 100-kilometrowego odcinka zabiera około 6 godzin. Utrudnienia stanowią m.in. ostre zakręty, obsunięcia ziemi oraz spadające skały. Niektóre fragmenty trasy nie są utwardzone, a ze względu na bliskość lasów mglistych występuje tu często mgła. Jednak wielu turystów podejmuje ryzyko jakie niesie za sobą przejażdżka tą drogą. Oprócz niezapomnianych widoków można zobaczyć także tarasy rolne.


Dodaj nowy komentarz
Twoje imię:
Treść komentarza:

Wpisz wynik działania z obrazka:
Wybierz kontynent:
Wybierz kraj:


REKLAMA





Jeżeli chcesz otrzymywać nasz Newsletter, wpisz swój adres: