Strona główna » Maroko

Maroko

Zobacz więcej w National Geographic: Maroko
Kup przewodnik NG »Maroko

Maroko - Oficjalna nazwa: Królestwo Maroka
Maroko - Ustrój: monarchia konstytucyjna
Maroko - Stolica: Rabat
Maroko - Język: arabski
Maroko - Waluta: 1 dirham marokański (DH) = 100 centymów

Wybierz obszar, który cię interesuje:



Wybierz obszar, który cię interesuje:

Maroko - zdjęcia Maroko - szczepienia, porady zdrowotne Maroko - filmy z wakacji Maroko - porady i wskazówki Maroko - kuchnia, potrawy, alkohole
Maroko - pogoda, temperatura, klimat Maroko - kultura, obyczaje, zabytki Zadaj pytanie na temat tego kraju Maroko - relacje i reportaże



Marokańska walka o uwolnienie się spod panowania Francji zakończyła się sukcesem w 1956 roku.

Umiędzynarodowione miasto Tanger zostało w tym samym roku przyłączone do nowo powstałego państwa. Pod koniec lat siedemdziesiątych Maroko zaanektowało Saharę Zachodnią, ale rezolucja dotycząca statusu tego terenu pozostaje nierozwiązana.

Przeprowadzane stopniowo w latach dziewięćdziesiątych reformy polityczne doprowadziły do powstania w 1997 roku dwuizbowego ciała ustawodawczego.

Informacje ogólne
Kod telefoniczny i ważniejsze numery telefonów
Elektryczność
Przepisy prawne
Ubezpieczenia
Bezpieczeństwo
Placówki dyplomatyczne
Cło, wizy, paszport
Meldunek
Komunikacja
Informacje dla kierowców
Zdolności płatnicze
Co zabrać ze sobą?
Jak dojechać
Dni świąteczne
Kultura
Zalecane szczepienia, higiena
Klimat, pogoda, średnie temperatury
Kuchnia
Język francuski, przydatne zwroty

Informacje ogólne

Ludność: W Maroko mieszka 32 725 847 ludzi. Gęstość zaludnienia wynosi 70 osób/km².
Powierzchnia kraju: Powierzchnia Maroka wynosi 446 550 km².
Strefa czasowa: GMT + 1.00

Kod telefoniczny

Kod telefoniczny +212

Elektryczność

Elektryczność: 220V / 50 Hz

Przepisy prawne

Przemyt i konsumpcja narkotyków oraz handel nimi są surowo zabronione. Kara wynosi od 5 do 10 lat więzienia, od 500 do 50 000 EUR grzywny, przepada pojazd i sprzęt, obowiązuje zakaz wjazdu do Maroka na 5 do 20 lat. Ze względu na zdarzające się ostatnio przypadki uwięzienia obywateli polskich przestrzega się przed nabywaniem nawet niewielkiej ilości środków odurzających. Są one łatwe do wykrycia przez systematyczne i skuteczne kontrole oddziałów policji z wyszkolonymi psami, szczególnie przy przekraczaniu granicy. Warunki w zakładach karnych są ciężkie, nie ma prawnej możliwości przekazania skazanego do Polski. Turyści nagabywani przez handlarzy nie powinni podejmować rozmowy. Od przygodnych znajomych bezwzględnie nie należy przyjmować żadnych przesyłek lub listów do Europy, ponieważ mogą one zawierać narkotyki.

Ubezpieczenia

Na czas trwania podróży zalecana jest polisa ubezpieczeniowa obejmująca koszty leczenia i następstw nieszczęśliwych wypadków.

Bezpieczeństwo

Maroko to kraj przyjazny turystom. Muszą oni jednak przestrzegać pewnych zasad, a także unikać określonych zachowań. Poziom przestępczości pospolitej w dużych miastach jest dość wysoki, ale turyści zagraniczni rzadko stają się jej ofiarami. Niemniej na mało uczęszczanych ulicach, także tych w pobliżu obiektów turystycznych, nocą mogą zdarzać się napady dokonywane przez uzbrojonych napastników. Dlatego należy zrezygnować z nocnych spacerów w tych okolicach. Turyści, zwłaszcza po zapadnięciu zmroku, powinni poruszać się w grupach kilkuosobowych, nigdy samotnie – także w centrum miast. Złodzieje na skuterach często zabierają kobietom torebki. W zatłoczonych miejscach trzeba zachowywać się szczególnie ostrożnie, nosić torebkę lub plecak z dokumentami przed sobą, nigdy z tyłu, pieniądze i paszport przechowywać oddzielnie i nie trzymać wszystkich pieniędzy w jednym miejscu. Warto też mieć kserokopię paszportu. Lepiej nie spacerować nocą po medinach – starych dzielnicach miast, które w ciągu dnia są tłumnie odwiedzane przez turystów. Na tamtejszych bazarach (souk) zdarzają się kradzieże kieszonkowe. Niebezpieczne są również ubogie, peryferyjne dzielnice wszystkich dużych miast Maroka. Stanowczo odradza się wchodzenie do slumsów. Cudzoziemcy, którzy wybierają się na ustronne plaże lub do punktów krajobrazowych, mogą być narażeni na zaczepki i prośby o pieniądze. Także samotne kobiety są zaczepiane przez mężczyzn, dlatego powinny podróżować w grupie lub w towarzystwie innej osoby. Nagabywane mogą powiedzieć, że za chwilę dołączą do grupy, lub poprosić o pomoc policjanta. Policja i żandarmeria są generalnie przyjazne turystom. Cieszą się dużym autorytetem – bez trudu odstraszają intruzów. Kobietom odradza się również przyjazdy do Maroka na prywatne zaproszenia obywateli marokańskich i zamieszkiwanie u nich (nie zalegalizowane związki, także w przypadku, gdy któreś z partnerów jest obywatelem państwa europejskiego, są w Maroku zagrożone sankcją karną). Przyjeżdżając na zaproszenie, należy zostawić rodzinie w kraju dane osoby zapraszającej, jej adres i numer telefonu, informację na temat daty powrotu oraz miejsca przekroczenia granicy Maroka. Należy również unikać przygodnych znajomości i zaproszeń do domów dopiero co poznanych osób. Podczas samotnych spacerów po zapadnięciu zmroku na mniej uczęszczanych ulicach kobiety mogą spotkać się z dwuznacznymi propozycjami. Podróżny, zwłaszcza w miastach o dużym natężeniu ruchu turystycznego, może spotkać się z natarczywymi propozycjami pseudoprzewodników. Takie ofert należy grzecznie, ale stanowczo odrzucić. W większych miastach Maroka istnieje tzw. policja turystyczna, która ściga takie osoby. Dlatego lepiej korzystać z usług licencjonowanego przewodnika. Trasę zwiedzania i opłatę za nią trzeba wcześniej uzgodnić. Warto wiedzieć, że przewodnik dostaje prowizję od każdego towaru zakupionego przez turystę oraz od rachunku w restauracji. Jeżeli turysta nie zamierza kupować kosztownych niekiedy pamiątek, powinien to wyraźnie zaznaczyć – inaczej przewodnik będzie go prowadził od sklepu do sklepu. Ponieważ poziom życia w Maroku nie jest wysoki, prawie każdy turysta z Europy jest uważany za bogatego i nagabywany przez żebraków lub dzieci wyłudzające pieniądze. Proponowane mu ceny są wyższe niż oferowane Marokańczykom. Zdarzają się włamania do samochodów, nie wolno zatem niczego zostawiać w widocznym miejscu w pojeździe. Samochód najlepiej zaparkować na płatnym parkingu – opłata 15 MAD – lub w miejscu pilnowanym przez stróża ubranego w niebieski fartuch z plakietką (nocą stawka liczona jest podwójnie). Turyści zmotoryzowani nie powinni zabierać przygodnych pasażerów. W myśl obowiązującego w Maroku prawa kierowca odpowiada zarówno za pasażerów, jak i za przewożone przez nich towary, np. narkotyki. Zdarza się, że pojazdy z zainstalowanymi skrytkami są często rekwirowane pod zarzutem, że służyły do przemytu niedozwolonych towarów. Północ Maroka (okolice Tangeru, Tétouanu, góry Rif: Kettama, Bab Beret, Al Hoceima) oraz okolice Nadoru i Oujdy na wschodzie kraju to tereny uprawy konopi indyjskich i handlu narkotykami. Przebywający tam turyści powinni wystrzegać się handlarzy tym towarem, którzy często są konfidentami policji i mogą we współpracy z nią prowokować zakup kontrolowany. Szczególnie niebezpieczne są źle utrzymane drogi górskie Chefchaouen–Al Hoceima i Fez–Al Hoceima. Bezwzględnie niewskazane jest przemieszczanie się nocą po tych trasach. Można tam natrafić na usypane na drodze małe zapory z kamieni – turyści muszą zatrzymać samochód, a wtedy są zmuszani są do zakupu środków odurzających. Poza miastem Chefchaouen, które jest głównym ośrodkiem turystycznym, w górach Rif nie ma bazy hotelowej na przyzwoitym poziomie. Ponadto jest to region przerzutu do Europy nielegalnych emigrantów z Afryki Subsaharyjskiej, którzy często pomieszkują w tamtejszych lasach. Z uwagi na to podczas podróży do tej części kraju należy zachować szczególną ostrożność. Maroko jest obszarem sejsmicznym, choć trzęsienia ziemi występują tu rzadko. Ostatnie, w lutym 2004 r. w okolicach miasta Al Hoceima, spowodowało śmierć ponad 600 osób. Należy zapoznać się z zasadami bezpieczeństwa: w takich sytuacjach trzeba odsunąć się od okien, schronić pod stół i zabezpieczyć się przed spadającymi przedmiotami, a na zewnątrz – oddalić się od budynków, drzew i sieci elektrycznej. Dobrze jest zawiadomić później rodzinę w Polsce, np. za pośrednictwem ambasady. Maroko może być uważane za kraj, w którym zagrożenie terrorystyczne jest raczej niewielkie. Sytuacja w tym zakresie nie zmieniła się w porównaniu z 2005 r. (w ostatnim zdarzeniu tego rodzaju – w zamachach bombowych, do jakich doszło w centrum Casablanki w maju 2003 r. – zginęły 44 osoby).

Placówki dyplomatyczne

Ambasada Królestwa Maroka
ul. Starościńska 1 m. 11-12
02-516 Warszawa
tel. 849 63 41; fax 848 18 40
e-mail: info@moroccoembassy.org.pl
Internet: www.moroccoembassy.org.pl

Ambasada RP w Rabacie
23, rue Oqbah
B.P. 425 Rabat, Maroc.
telefony:
spoza Maroka: (00.212.37)77.11.73, (00.212.37)77.17.91
z terenu Maroka: (0.37) 77.11.73, (0.37) 77.17.91
faxy:
spoza Maroka: (00.212.37)77.53.20
z terenu Maroka: (0.37) 77.53.20
tel. dyżurny: (+212) 61-14-75-86
e-mail: apologne@iam.net.ma
Internet: www.ambpologne.ma

Konsulat RP w Casablance
9, rue d’Alger
Casablanca, Maroc.
telefony:
spoza Maroka: (00.212.22)27.91.38, (00.212.22)29.60.31
z terenu Maroka: (0.22) 27.91.38, (0.22) 29.60.31
faxy:
spoza Maroka: (00.212.22)27.91.39
z terenu Maroka: (0.22) 27.91.39
tel. dyżurny: (+212) 61-09-82-42
e-mail: conspl@iam.net.ma
strona www: www.consulatpl.net

Konsulat Honorowy RP w Agadirze
Konsul Honorowy: Krzysztof Albert
Rue 210 Appartement 9
Q.I. AGADIR
Tel/Fax (z Polski): (00-212-48) 84-31-20
Z terenu Maroka: (0-48) 84-31-20
Tel. dyżurny: (+212) 61-38-24-10
e-mail: albert_krzysztof_veto@yahoo.fr

Cło, wizy, paszport

Od 1 stycznia 2005 r. obywatele polscy udający się do Maroka są zwolnieni z obowiązku wizowego na okres do 90 dni. Nie dotyczy to przyjazdów na pobyt stały, w celu podjęcia pracy bądź innego zajęcia zarobkowego. Przy przekraczaniu granicy władze marokańskie mogą żądać udokumentowania odpowiednich środków finansowych na pobyt (gotówka, karty kredytowe, wyciąg z konta itp.). Nie ma obowiązku okazania biletu powrotnego przy wjeździe do Maroka. Miejscowe przepisy nie wprowadzają specjalnych restrykcji celnych ani ograniczeń w przywozie dewiz, należy jednak zadeklarować je przy wjeździe. Dirham marokański jest poza Marokiem walutą niewymienialną; obowiązuje surowy zakaz wywożenia go za granicę. Na podstawie urzędowego dowodu wymiany można przy wyjeździe ubiegać się o zwrot dewiz w zamian za nie wykorzystane dirhamy.

Meldunek

Nie ma obowiązku meldunkowego (w hotelach turysta jest wpisywany do księgi gości i jest to równoznaczne z meldunkiem).

Komunikacja

Nie ma ograniczeń w podróżowaniu. Także na obszarach górskich i pustynnych, na południu kraju, istnieje dobrze rozwinięta infrastruktura turystyczna. Na wycieczki szlakami górskimi lub pustynnymi należy udawać się grupowo, z przewodnikiem znającym dobrze teren. Przewodnik ów powinien być pracownikiem uznanego lokalnego biura podróży, które specjalizuje się w wyprawach pustynnych lub trekkingowych i ma stosowną licencję. Wybierając się w góry, należy zaopatrzyć się w odpowiedni ekwipunek, ponieważ nawet we wrześniu zdarzają się burze śnieżne, a również latem załamanie pogody jest prawdopodobne. Należy także zabrać ze sobą zapasy jedzenia i wody, ponieważ na szlakach górskich nie spotka się żadnych osad. W miastach nie ma problemów z kupnem paliwa, także bezołowiowego. Jednak poza miastami sieć stacji benzynowych jest słabo rozwinięta. Zmotoryzowani turyści powinni wiedzieć, że granica lądowa z Algierią jest zamknięta. W Maroku nie ma możliwości uzyskania wizy algierskiej. Granica lądowa z Mauretanią została otwarta w 2002 r. Podróżowanie samochodem z Maroka do Mauretanii może być jednak bardzo uciążliwe, mimo że nie odbywa się już pod eskortą marokańskiego wojska. Droga wzdłuż atlantyckiego wybrzeża Maroka jest w dobrym stanie, ale miejscami jest bardzo wąska. Nie należy oddalać się od tej drogi, bowiem poza nią teren bywa jeszcze gdzieniegdzie zaminowany. Na trasie TanTan–Tarfaya–Dakhla znajdują się liczne posterunki kontrolne. Przebycie samochodem 1800kilometrowej trasy między Agadirem a granicą z Mauretanią trwa zwykle ok. 5 dni. Dlate­go trzeba zabrać ze sobą zapasy żywności, wody oraz paliwa. Jest to szczególnie ważne na wiodącym przez pustynię, praktycznie niezaludnionym odcinku Dakhla–granica mauretańska. Od obywateli polskich odwiedzających dwie hiszpańskie enklawy, Ceutę i Melillę, nie wymaga się wiz wjazdowych, jest to bo­wiem terytorium UE. W przypadku podróży do tych miast samochodem wynajętym w Maroku obowiązkowa jest zgoda agencji wynajmu na opuszczenie terytorium Maroka. Przekraczanie granicy Maroko–Ceuta i Maroko–Melilla jest w sezonie letnim uciążliwe i długotrwałe. Ceuta i Melilla podlegają kompetencji Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Madrycie, w związku z czym Ambasada RP w Rabacie nie jest uprawniona do świadczenia na tych terytoriach pomocy konsularnej. We wrześniu i październiku 2005 r. doszło do masowych szturmów emigran­tów subsaharyjskich na granicę marokańskohiszpańską w Ceucie i Melilli. Sytuacja została jednak opanowana i nie wpłynęła na pogorszenie bezpieczeństwa odwiedzających te obszary. W Maroku jest bardzo duży wybór hoteli: od bardzo tanich noclegowni turystycznych, oferujących miejsca noclegowe w cenie od 3 do 6 EUR od osoby, do luksusowych hoteli pięciogwiazdkowych (stan sanitarny tych pierwszych bywa często bardzo zły, ponadto mają one zwykle wspólne dla całego piętra toalety i prysznice i są pozbawione klimatyzacji – jej brak jest szczególnie uciążliwy w miesiącach letnich – oraz ogrzewania). Długość sieci kolejowej w Maroku wynosi 1700 km. Pociągiem można podróżować na dwóch trasach: Tanger–Rabat–Casablanca–Marrakesz oraz Casablanca–Rabat–Meknes–Fez–Oujda. Tabor kolejowy jest w dobrym stanie. Sieć transportu autokarowego jest dobrze rozwinięta. Ponieważ jednak kierowcy nie respektują przepisów kodeksu drogowego, a znaczna część taboru nie spełnia wymogów bezpieczeństwa, wypadki autokarów zdarzają się stosunkowo często. W miastach popularną i tanią formą komunikacji są tzw. małe taksówki (petit taxi). Zwykle są to fiaty uno lub siena, pomalowane w kolorze charakterystycznym dla danego miasta. Zabierają jedynie do 3 pasażerów. Taksówki te nie mają prawa opuszczać administracyjnych granic miasta. Korzystając z nich, należy zadbać o to, aby licznik był włączony. Po godz. 20.00 opłata za przejazd wynosi 50 proc. więcej, niż wskazuje licznik. Poza miastem i między miastami mogą kursować jedynie tzw. duże taksówki (grand taxi). Zwykle są to starsze modele mercedesów. Mają one określone miejsca początkowych postojów. Zabierają do 7 pasażerów. Opłata za przejazd zależy od liczby pasażerów i długości trasy. Dobrze jest to uzgodnić przed podróżą, aby nie okazało się, że turysta płaci więcej niż marokańscy pasażerowie. Można wynająć taką taksówkę w kilka osób lub indywidualnie, ale wtedy trzeba zapłacić także za wolne miejsca. W większych i średnich miastach kursują autobusy komunikacji miejskiej (opłata za 1 osobę wynosi ok. 3,50 MAD). Ich trasa jest przeważnie oznaczona tylko po arabsku (jedynie w Marrakeszu po francusku). Stan techniczny autobusów pozostawia wiele do życzenia.

Informacje dla kierowców

Posiadanie międzynarodowego prawa jazdy jest w Maroku pożądane, ale nie jest obowiązkowe. Właściciele pojazdów muszą natomiast wykupić zieloną kartę. Poza zieloną kartą inne polisy polskich towarzystw ubezpieczeniowych nie są uznawane. Kierowcy powinni być bardzo ostrożni, ponieważ przepisy ruchu drogowego są w Ma­roku nagminnie łamane. Nocą na drogach często można spotkać nie oświetlone pojazdy. Z tych względów trzeba unikać podróżowania w nocy na drogach krajowych zarówno głównych, jak i drugorzędnych (nie dotyczy to autostrad). Przejazd niektórymi drogami w górach Średniego i Wysokiego Atlasu oraz w górach Rif może być utrudniony od grudnia do marca z powodu obfitych opadów śniegu. Planując podróż do Maroka samochodem w lipcu i sierpniu, należy wziąć pod uwagę, że w tym czasie kraj ten odwiedza ok. 2,6 mln marokańskich emigrantów, którzy – po spędzeniu tu wakacji – wracają do państw osiedlenia. Z tego powodu w Tangerze lub Ceucie na wejście na pokład promu do Hiszpanii czeka się nawet po kilkanaście godzin (ostatni prom odpływa ok. 24.00), a drogi w okolicach tych miast są bardzo zatłoczone. W tym czasie częściej dochodzi tam do poważnych wypadków drogowych. Latem zdarzają się korki na autostradach, zwłaszcza w weekendy. Autostrady (Rabat–Casablanca–Settat w kie­runku Marrakeszu, z odgałęzieniem na lotnisko Mohammeda V w Casablance; Rabat–Larache–Tanger; Rabat–Meknes–Fez) są płatne na rogatkach, podobnie jak we Francji (koszt przejazdu od 10 do 60 MAD, w zależności od długości trasy, akceptowana jest tylko gotówka). Są one w dobrym stanie technicznym, a nad bezpieczeństwem podróżnych czuwają żandarmeria królewska i pomoc drogowa. Maksymalna prędkość na autostradzie to 120 km/godz., na obszarze zabudowanym 40 km/godz. Częste są kontrole radarowe.

Zdolności płatnicze i przykładowe ceny

• Dewizy można wymieniać po jednolitym kursie w bankach, kantorach i większych hotelach. Banknoty muszą być w bardzo dobrym stanie, z nowych emisji (nie pomięte, bez stempli i odręcznych napisów), w przeciwnym razie pracownicy kantorów mogą odmówić ich przyjęcia. Odradza się dokonywać wymiany u pokątnych handlarzy walutą, których spotkać można przed prawie każdym punktem wymiany. • Bankomaty są dostępne we wszystkich większych miastach, a także w ośrodkach turystycznych. Można skorzystać z usług Western Union (dobrze rozwinięta sieć punktów na terenie całego kraju). Czas oczekiwania na wypłatę od chwili wysłania pieniędzy z Polski wynosi ok. 3 godzin. Jest to pomocne w przypadku kradzieży lub zgubienia pieniędzy. • Specyfiką Maroka jest targowanie się w tych sklepach, w których nie ma wywieszek cenowych (także w niektórych restauracjach konieczne jest upewnienie się co do ceny poszczególnych dań, jeżeli nie ma menu w widocznym miejscu). Negocjacje cenowe nie są jednak przyjęte w eleganckich sklepach i butikach. W restauracji lub kawiarni dobrze jest zostawić napiwek w wysokości 5–10 proc. rachunku lub wedle uznania.

Co zabrać ze sobą?

• środek na moskity • okulary przeciwsłoneczne i krem ochronny z filtrem • kapelusz do ochrony przed słońcem • zapas potrzebnych lekarstw • ciepła odzież (przyda się nocą na pustyni)

Jak dojechać

Międzynarodowe lotniska znajdują się w Casablance, Tangerze i Agadirze – można na nie dotrzeć bez problemu lotami z Europy, Afryki i Środkowego Wschodu. Ponadto z Europy kursują rejsy do Maroka (z Algerciras w Hiszpanii i Sete we Francji).

Dni świąteczne

Kalendarz świąt i wydarzeń kulturalnych w Maroku

Kultura

W Maroku obowiązują nieco odmienne zwyczajowe normy zachowania i ubierania się. Poza eleganckimi hotelami za szokujące mogą uchodzić zbyt swobodne stroje, zwłaszcza u kobiet (np. spódnice mini, bluzki z odkrytymi ramionami, szorty, obcisłe ubrania). Takich strojów (dotyczy to również zbyt krótkich spodni u mężczyzn) należy się wystrzegać, zwłaszcza podczas podróży na południe kraju i z dala od ośrodków tu­rystycznych. Fotografowanie ludzi bez ich zgody lub z ukrycia jest niemile widziane i może się spotkać z gwałtownym sprzeciwem lub nawet żądaniem dość wysokiej opłaty. Obcokrajowców nie będących wyznawcami islamu obowiązuje zakaz wstępu do meczetów (często nad ich wejściem umieszczane są stosowne ostrzeżenia). Nie jest też dopuszczalne fotografowanie wnętrz większości meczetów z progu. Osoba, która te zakazy zlekceważy, może być narażona na nieprzyjemności. Dla turystów dostępne są jedynie cztery muzułmańskie miejsca kultu: meczet Hasana II w Casablance (za opłatą 120 MAD, z wyjątkiem piątku, dnia głównych modlitw), część pomieszczeń meczetu Moulaya Ismaila w Meknesie, mauzolea Mohammeda V w Rabacie oraz Moulaya Ali Cherifa w Rissani (południe Maroka). Ponieważ islam zabrania picia alkoholu, zdecydowana większość tanich restauracji i jadłodajni oraz sklepów spożywczych nie sprzedaje go. Jest on jednak dostępny w prawie wszystkich supermarketach, a także w nielicznych licencjonowanych punktach sprzedaży w dużych miastach. Wiecej o kulturze Maroka

Zalecane szczepienia, higiena

W Maroku nie ma poważnych zagrożeń sanitarno-epidemiologicznych i dlatego szczepienia ochronne nie są wymagane. Przed podróżą warto jednak zaszczepić się przeciw tężcowi i żółtaczce pokarmowej. Ze względu na odmienne zwyczaje higieniczne turysta może zachorować na dur brzuszny i inne choroby biegunkowe. Przypadki zarażenia amebozą lub pasożytami przewodu pokarmowego zdarzają się, ale raczej rzadko. Korzystając z wody ze zbiorników retencyjnych położonych na wysokości poniżej 1500 m n.p.m. oraz ogólnodostępnych studni i ujęć wody we wsiach i małych miastach, można zarazić się leptospirozą, która jest chorobą śmiertelną. Dlatego też turyści powinni pić wyłącznie wodę przegotowaną bądź mineralną, a owoce i warzywa starannie myć i obierać przed spożyciem. Przed podróżą należy zaopatrzyć się w środki przeciwko dolegliwościom żołądkowym i biegunce (można je również kupić w miejscowych aptekach). Nie należy spożywać posiłków w lokalach o niskim standardzie w małych miejscowościach, zwłaszcza poza sezonem – nie ma tam lodówek, a produkty są niewłaściwie przechowywane. Ze względu na występujące okresowo przypadki wścieklizny należy unikać kontaktów z bezdomnymi zwierzętami. W razie pogryzienia lub zadrapania należy jak najszybciej udać się do najbliższego szpitala, by poddać się szczepieniu. Usługa ta jest bezpłatna. Zdarzają się również przypadki zapalenia opon mózgowych – niewskazane jest wówczas przebywanie na obszarze, na którym wystąpiło ognisko zakażenia. Aby uniknąć oparzeń słonecznych, należy stosować kremy z mocnym filtrem ochronnym oraz nosić nakrycia głowy. Opieka zdrowotna w Maroku jest na dobrym poziomie. Publiczne i prywatne ośrodki opieki medycznej świadczą usługi odpłatnie. Cena standardowej wizyty lekarskiej wynosi 20 EUR, porada lekarska w nocy lub w weekend – 30 EUR, natomiast dobowy koszt pobytu w szpitalu lub klinice – ok. 60 EUR (bez kosztów leczenia). Apteki są dobrze zaopatrzone w leki. Wiecej o zdrowiu w Maroku

Klimat, pogoda, średnie temperatury

Maroko leży w strefie klimatu podzwrotnikowego typu śródziemnomorskiego. Czynnikami zaburzającymi taki stan rzeczy wpływ Oceanu Atlantyckiego i Pustyni Sahary oraz bariera, którą stanowią góry Atlas. Wiecej o pogodzie w Maroku

Kuchnia

Kuchnia tego kraju odzwierciedla całe bogate dziedzictwo kulturowe świata arabskiego. Można tu spotkać takie potrawy, typowe dla krajów arabskich jak kuskus, tadżin (duszone mięso z warzywami) i harira (pikantna zupa z soczewicy). W kuchni marokańskiej stosuje się też daktyle, kasze, chleb i makaron, który podobno został tu wymyślony dla przechowywania mąki podczas długich wypraw przez pustynię. Maurowie wzbogacili kuchnię Maroka o akcenty rodem z Andaluzji (oliwki, oliwę, orzechy, owoce i zioła), a Arabowie sprowadzili przyprawy z Indonezji. Wiecej o kuchni w Maroku

Powyższe informacje opracowane zostały częściowo w oparciu o poradnik Ministerstwa Spraw Zagranicznych "Polak za granicą". Aktualne komunikaty dotyczące sytuacji w poszczególnych krajach i ewentualnych problemów związanych z ruchem turystycznym znaleźć można na stronie MSZ.

  Maroko - filmy z wakacji
Maroko 2006
Dodane przez: Obieżyświat
Komentarzy (0)
Maroko 2006
Dodane przez: Obieżyświat
Komentarzy (0)
Muzycy na Jema el Fnaa w Marrakeszu (Maroko)
Dodane przez: wrobel
4/5
Komentarzy (1)
Ulicami Agadiru
Dodane przez: pjm
4/5
Komentarzy (1)
Ulicami Agadiru
Dodane przez: pjm
3/5
Komentarzy (0)
  > Maroko - wszystkie filmy z wakacji
Odyssei Forum Podr�nika

Maroko - opowiadania i relacje z podróży


> Maroko - więcej opowiadań i relacji


Maroko - miasta

» Adrouina
» Agadir
» Ait Benhaddou
» Al Dżadida
» As-Sawira
» Asilah
» Asrir
» Beni Mellal
» Casablanka
» Erfoud

   Maroko - więcej miast

Królestwo Maroka

Królestwo Maroka

Społeczność Odyssei.com
Zobacz, kto był już w tym kraju












Jeżeli chcesz otrzymywać nasz Newsletter, wpisz swój adres:

REKLAMA





  Odyssei.com forum - ostatnie posty

   Odyssei.com Forum podróżnika

Maroko - opowiadania i relacje z podróży
Ostatnio dodane porady i wskazówki