Strona główna » Norwegia » Norweska Fauna

Norweska Fauna, Norwegia

Ocena 4.64 z 5.00. 11 głosów oddanych

Wyświetlono: razy.

Większe zwierzęta drapieżne w Norwegii, takie jak ryś, wilk, rosomak oraz niedźwiedź, są praktycznie na wymarciu, a miejsca gdzie udało im się przetrwać, ograniczają się do niedostępnych rejonów północy kraju. W pewnym stopniu stało się to za sprawą przemysłu drzewnego, którego rozwój spowodował wycięcie olbrzymich połaci lasów.

Mniejsi drapieżcy - lis, lis polarny, wydra, borsuk oraz kuna - występują częściej. W latach trzydziestych populacja bobrów została zredukowana do 500 sztuk w południowej Norwegii. Absolutny zakaz polowań doprowadził jednakże do błyskawicznego wzrostu liczby tych zwierząt tak, że zaczęły powracać na swe dawne tereny łowieckie w całej Skandynawii. Łoś natomiast skorzystał na wyrębie lasów, znajdując na bezleśnych terenach nowe pastwiska. Populacja łosi zwiększyła się do tego stopnia, że zezwala się na doroczny odstrzał 40 000 sztuk. Na zachodnim wybrzeżu licznie występuje czerwony jeleń. Norwegowie posiadają także około 2 milionów owiec i około 200 000 hodowlanych reniferów, których stada w większości należą do Lapończyków. Ostatnie dzikie renifery w Europie w ilości około 15 000 sztuk zamieszkują obszary Hardangervidda oraz przyległe tereny górskie.

Pośród gryzoni najbardziej interesującym jest leming, którego populacja zmienia się w czteroletnich cyklach. W ciągu pierwszych trzech, czterech lat następuje stopniowy wzrost, po którym w przeciągu kilku miesięcy liczba ich gwałtownie spada. Przyczyna tego zjawiska nie jest znana, natomiast teorii jest bez liku. Oprócz tej czteroletniej fluktuacji następuje wręcz eksplozja populacji co 11-12 lat. Pogoń za pożywieniem jest wtedy tak rozpaczliwa, że lemingi wychodzą na tereny otwarte. W tych tzw. "latach lemingów" góry i okolice górskie roją się od tysięcy okazów, których mnóstwo ginie spadając z krawędzi klifu. W latach lemingów drapieżnicy oraz ptaki drapieżne nie cierpią na brak pożywienia i wydają na świat dwa razy więcej młodych niż zwykle. Nic dziwnego, biorąc pod uwagę, że lemingi są bardzo łatwe do schwytania. Zagadkowy, natomiast, pozostaje fakt, że w okresie tym sowa śnieżna opuszcza swe polarne środowisko i leci na południe, aby dołączyć do uczty. Skąd ptaki wiedzą, kiedy mają się zjawić, pozostaje tajemnicą. Wikingowie byli szczególnie zafascynowani lemingami i wierzyli, że zwierzątka te spadają z nieba w czasie burzy.

Z wyjątkiem kruka, przepiórki i kuropatwy wszystkie górskie ptaki Norwegii należą do wędrownych, co znajduje uzasadnienie w surowych warunkach zimowych. Większość migruje na tereny śródziemnomorskie lub do Afryki, ale niektóre zimują na wybrzeżu. Lasy zamieszkuje głuszec, cietrzew, kilka gatunków sowy, dzięcioł oraz ptaki drapieżne, podczas gdy jeziora i bagna zamieszkałe są przez żurawie, łabędzie, perkozy, gęsi, kaczki i wiele gatunków ptaków brodzących. Najbardziej dramatyczny widok przedstawia wybrzeże klifowe z milionami uczepionych doń gniazd ptaków wodnych, takich jak mewy trójpalczaste, nurzyki, maskonury czy kormorany. Natomiast nigdy nie ujrzymy już wielkiej alki, wysokiego na 50 cm, przypominającego pingwina morskiego ptaka, który niegdyś gnieździł się tysiącami wzdłuż wybrzeża Atlantyku. Ostatnia norweska wielka alka została zabita w XVIII w., a ostatni okaz w ogóle, wiek później.

Wody przybrzeżne Norwegii niegdyś roiły się od fok i wielorybów, ale niczym nie ograniczone połowy mocno zredukowały ilość tych zwierząt, co spowodowało podjęcie spóźnionych środków zaradczych. Najpospolitsze gatunki ryb, takie jak dorsz, łupacz, halibut także są mocno przetrzebione i podczas gdy jeszcze niedawno wzdłuż wybrzeży Morza Arktycznego, płynęły ogromne ławice tych ryb, to obecnie znacznie trudniej je napotkać. Dorsz, jak wiele innych gatunków ryb, żyje daleko na Morzu Barentsa. Do wybrzeża podchodzi jedynie na składanie ikry, przy czym ulubionym jego celem są okolice Lofotów. Jedyną rybą występującą wzdłuż wybrzeża norweskiego, zdolną żyć zarówno w słonej jak i słodkiej wodzie, jest łosoś, który do osiągnięcia dojrzałości żyje w morzu, po czym płynie w górę rzeki na tarło i by tam zakończyć życie. Młode łososie wraz z wiosennymi spływami wracają do morza. Pstrąg i troć zamieszkuje rzeki i jeziora zachodniej Norwegii, żywiąc się skorupiakami, które nadają ich mięsu różowe zabarwienie, podobnie jak u łososia. Wschodnia Norwegia i Finnmark są królestwem ryb z rodziny Coregonidae, zwanej białą rybą, ponieważ mięso jej, w efekcie diety, na którą składają się resztki roślinne, owady i zwierzęta, jest koloru białego. Pierwotnie gatunki te migrowały tutaj ze wschodu przez coś, co kiedyś było słodkimi wodami Bałtyku (lub czystymi wodami Bałtyku). Najważniejsze gatunki tych ryb to okoń, szczupak i lipień.