Wigierski Park Narodowy znajduje się w północno-wschodniej Polsce, na
terenie województwa podlaskiego. Obszary zagospodarowane rolniczo objęte
są ochroną krajobrazową.
Krajobraz parku został ukształtowany w okresie ostatniego
zlodowacenia, około 12 tysięcy lat temu. W rynnach i zagłębieniach
powstały liczne jeziora. Najpłytsze z nich zarosły już roślinnością
torfowiskową, a w innych zbiornikach obserwować można róźne stadia ich
naturalnej sukcesji. Najwyższe wzniesienia parku osiągają wysokość ponad
180 m n.p.m., zaś najniżej położone tereny znajdują się na wysokości 130 m
n.p.m. Południowa część parku ma charakter bardziej płaski i stanowi
początek olbrzymiego sandru, pokrytego Puszczą Augustowską - największym
zwartym kompleksem leśnym w Polsce.
Pozostałością po zlodowaceniach są liczne jeziora o różnym kształcie,
powierzchni i głębokości. Na obszarze parku znajdują się 42 jeziora.
Największe z nich Wigry ma 2187 ha powierzchni, maksymalną głębokość 73 m
i zajmuje centralną część parku. Główną rzeką parku jest Czarna Hańcza,
przepływająca przez jezioro Wigry i stanowiąca znany i ceniony w kraju
szlak kajakowy.
Spośród zbiorowisk leśnych najbardziej zbliżony do naturalnego
charakter mają bory i lasy bagienne, bory świeże oraz olsy. Dużą część
powierzchni parku zajmują także torfowiska, będące często zbiorowiskami
unikatowymi w skali kraju. Szczególnie roślinność torfowisk wysokich i
przejściowych zachowała tu często swój naturalny charakter.
Dotychczas na terenie parku stwierdzono występowanie ponad 1700
gatunków zwierząt. Najbardziej charakterystycznym gatunkiem występującym w
parku jest bóbr europejski, licznie zasiedlający brzegi rzek i jezior.
Obecnie szacuje się jego liczebność w parku na około 250 osobników. Z
dużych drapieżników coraz częściej spotkać można wilka.
Pawel Jaworski
Ocena 5.00 z 5.00. 1 głosów oddanych
Wyświetlono: razy.
