Strona główna » Norwegia » Narciarstwo

Narciarstwo, Norwegia

Ocena 3.00 z 5.00. 2 głosów oddanych

Wyświetlono: razy.

Norwegia nazywana jest często ojczyzną narciarstwa: odkryty w Norwegii północnej rysunek skalny, którego wiek szacuje się na 4000 lat, przedstawia najstarszy znany wizerunek osoby na nartach; pierwsze zawody narciarskie rozegrano w Norwegii w 1767 roku; do Ameryki Północnej narty przywieźli jako pierwsi właśnie Norwegowie.

Jednym z najstarszych biegów narciarskich na świecie jest Birkebeinerrennet, rozgrywany corocznie pod koniec marca na trasie liczącej 55 km między Reną i Lillehammer. Uczestniczy w nim przeważnie 5000 narciarzy. Trasa biegu wiedzie szlakiem, którym przejechali w 1206 roku norwescy górale, przewożąc i ocalając w ten sposób dwuletniego księcia Haakona. Ludzie ci mieli na sobie getry z kory brzozowej zwane Birkebeiners i właśnie od tego słowa pochodzi nazwa tego biegu.

Narciarstwo biegowe to najpopularniejszy sport zimowy w Norwegii, a wielu Norwegów w dalszym ciągu dojeżdża do pracy lub szkoły właśnie na nartach biegowych. Mniej więcej połowa ludności kraju aktywnie uprawia tę dyscyplinę sportu. Tysiące z nich czekało wiele godzin w temperaturze -25°C, aby zobaczyć finał zawodów na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich rozegranych w 1994 r. w Lillehammer.

W klasycznym stylu jazdy na nartach biegowych powinno się je prowadzić równolegle do siebie, oczywiście wyjątkiem skręcania i hamowania. W celu nabrania właściwego rozpędu narciarz przesuwa ciężar ciała na jedną nartę, wypycha ją do tylu, aby w tym samym czasie przeciwną dłonią odepchnąć się na kijku. Na nasmarowanych woskiem nartach lepiej jeździ się w niskich temperaturach oraz na świeżym śniegu. Wosk wciera się w środkową część nart (na 1/3 ich długości), ale przy mrozie używa się raczej kleistej substancji zwanej klister. Dobre skutki przynosi smarowanie woskiem przednich i tylnych części nart. W pobliżu większych ośrodków narciarskich znajduje się wiele tras biegowych (Loipe) z wyżłobionymi w śniegu (przez specjalne maszyny) torami dla nart. Narty dobrze się tam ślizgają, a ponadto łatwiej je równolegle prowadzić. Niektóre trasy są oświetlone.

W regionie Telemark w Norwegii południowej opracowano słynny styl, który umożliwia pokonywanie stromych zjazdów na nartach biegowych. Narciarz zjeżdża w pozycji wyprostowanej, z jedną nogą (prawą lub lewą w zależności od kierunku skręcania) wysuniętą do przodu.

Potrzeby narciarzy biegowych stara się zaspokoić organizacja Den Norske Turistforening (DNT), która koordynuje sieć norweskich chat górskich. Narciarze biegowi powinni stosować się do zaleceń skierowanych do amatorów zimowej turystyki górskiej: w razie jazdy trwającej więcej niż dwie czy trzy godziny, każdy narciarz powinien mieć ze sobą odzież zmienną, suchy prowiant oraz termos z gorącą kawą lub herbatą. Szczegółowe informacje o tym, jak radzić sobie w trudnych warunkach zimowych, znaleźć można w bardzo dobrze opracowanej broszurze w języku angielskim Welcome to the Norwegian Mountains in Wintertime (dostępna w biurach DNT). Natomiast wskazówki dla narciarzy alpejskich i biegowych jeżdżących po fjell w okresie od polowy maja do sierpnia uzyskać można w Stryn Sommarskisenter (Stryn; tel. 57871995) lub w Folgefonn Sommarskisenter (Jondal; tel. 94679970).

Narty biegowe wypożyczyć można na jeden dzień lub tydzień właściwie we wszystkich miastach i miasteczkach, a także w norweskich ośrodkach narciarskich. Koszty wypożyczenia są mniej więcej podobne jak w przypadku nart zjazdowych. Dobrym treningiem jest jazda po łagodnych stokach, gdyż nabiera się wtedy pewności i ćwiczy się zachowanie równowagi, ale poważne uprawianie narciarstwa biegowego wymaga dużej wytrzymałości oraz mocnych nóg.

Na narciarzy alpejskich oraz snowboardzistów najlepsze warunki czekają tu od polowy listopada do końca marca, a dni są tu najdłuższe w okolicy przesilenia zimowego. Temperatury są znacznie niższe niż w Alpach. Ogólnie rzecz biorąc, śnieg w Norwegii jest bardzo głęboki i miękki. Ośrodki narciarskie są mniej zatłoczone, posiadają niższy standard, krótsze kolejki do wyciągów, a ponadto leżą na mniejszych wysokościach niż podobne kurorty zimowe w Europie. Główne ośrodki narciarstwa alpejskiego to Geilo, Hemsedal, Oppdal i Voss. Warto też wiedzieć, że ciągu kilku ostatnich lat opady śniegu w Norwegii były bardziej obfite niż w Alpach.