Strona główna » Norwegia » Turystyka piesza

Turystyka piesza, Norwegia

Ocena 3.67 z 5.00. 3 głosów oddanych

Wyświetlono: razy.

Górskie krajobrazy w Norwegii należą do najpiękniejszych na całym świecie. Wiele nieregularnych pasm górskich, charakteryzujących się lodowcami, skalnymi szczytami oraz ciemnozielonymi fiordami, przecina obszar tego kraju, stanowiąc wspaniale, dziewicze tereny.

Część z nich objętych jest ochroną od czasu utworzenia tam parków narodowych i właśnie one są największą atrakcją dla amatorów turystyki pieszej. Parki narodowe pokrywają tylko niewielki skrawek powierzchni zajmowanej przez góry i lasy, niemniej jednak w wielu regionach zwłaszcza na północy, gdzie przeważa rozległy płaskowyż Finnmarksvidda) natrafić można na mało znane i rzadko uczęszczane zakątki. Obszary cieszące się największym powodzeniem wśród amatorów turystyki pieszej znajdują się zwykle w niedalekiej odległości od przystanków autobusowych i kolejowych; poza tym poprzecinane są one wieloma szlakami, przy których usytuowane są liczne chatki góralskie odległość między każdą z nich pokonać można w jeden dzień).

Sezon na górskie wyprawy trwa dosyć krótko, mniej więcej od 10 lipca do 10 września, a punktem odniesienia mogą być też daty otwarcia i zamknięcia chat górskich. O tej porze roku pogoda jest łagodna, a temperatury dochodzą w górach do 20-24°C, dzięki czemu warunki do pieszej wędrówki są znakomite. Oczywiście światło dzienne obecne jest tu przez większą część doby (za kołem polarnym przez cały czas), dlatego chaty górskie z łatwością można znaleźć nawet po zapadnięciu zmroku.

Den Norske Turistforening (DNT), czyli Norweski Związek Turystyki Górskiej, zarządza ponad 320 chatami na terenie całego kraju, a jeszcze więcej należy do oddziałów regionalnych.

Organizacje te zajmują się też ochroną szlaków oznaczeń tras. Opłaty za posiłki i noclegi w chatach DNT i jego oddziałów są dosyć niskie: osoby zrzeszone w DNT płacą dziennie ok. 290-360 kr za pełne wyżywienie i zakwaterowanie w chatach z personelem, a w domkach bez obsługi 50-100 kr (pieniądze wrzuca się do specjalnych skrzynek). Turyści nie zrzeszeni płacą ok. 50% więcej. Roczne członkostwo w DNT kosztuje obecnie 360 kr; można je wykupić w biurach DNT lub w chatach z personelem. DNT posiada też kilka sklepów na terenie miast.

Chaty DNT z personelem, w których jest przeważnie ponad 100 miejsc noclegowych, usytuowane są głównie w południowej części kraju, a na turystów czeka tam pełne zakwaterowanie i wyżywienie. Do niektórych można się dostać tylko drogą, do pozostałych jedynie na piechotę. Przeważnie jest tam czysto, przyjemnie, a obsługa bardzo mila i fachowa; zamówić można trzy posiłki dziennie. Chaty samoobsługowe dla 20-40 osób, również zlokalizowane w górskich rejonach Norwegii południowej, prowadzą sprzedaż żywności i oferują do dyspozycji turystów kuchnię. Chatki bez żadnego personelu, przeznaczone dla mniej niż 20 osób, znajdują się przede wszystkim na północy. Można się tam przespać, ogrzać przy piecu, ugotować sobie posiłek oraz skorzystać z kuchni, jednak żywność trzeba mieć ze sobą.

W chatach DNT i tych należących do jej oddziałów nie obowiązują rezerwacje; miejsca noclegowe przysługują tym, którzy przybyli jako pierwsi. Łóżko zagwarantowane mają tylko członkowie DNT w wieku powyżej 50 lat. W pełni sezonu czasami dosyć trudno o wolne miejsce w chatkach górskich. W przypadku braku łóżek, dostaje się przeważnie materace i koce. Norwegowie są poniekąd dumni, że nie zdarza się, aby turystom odmawiano noclegu. Co się tyczy szlaków wymienionych w tekście tego przewodnika, chaty DNT z personelem to Gjendesheim, Glitterheim, Gjednebu i Rondvassbu.

Na górzystych terenach Norwegii natrafić też można na chatki prywatne, przypominające właściwie większe chaty DNT z obsługą. Obowiązujące tam ceny są nieco wyższe niż w chatach DNT, jednakże osobom zrzeszonym w DNT przysługuje zazwyczaj zniżka. Jeśli chodzi o szlaki turystyczne, chaty Osterbo i Memurubu należą do osób prywatnych. W domkach prywatnych akceptowane są zazwyczaj rezerwacje miejsc. Dokładnymi informacjami dysponują biura turystyczne; można tam m.in. zapoznać się z datami otwarcia tras i chat oraz z numerami telefonicznymi, a także otrzymać wiele broszur DNT. Wszystkie chatki na Finnmarksvidda należą do państwa.