17. Górale z Omalo
Nie mamy chleba i postanawiamy go kupić u miejscowych mieszkańców ponieważ nie istnieje żaden sklep we wiosce. Zakupy dla ludzi z wioski zazwyczaj robi jedna osoba, która posiada samochód (najczęściej jest to łada niwa 4x4, która najlepiej sprawdza się w tamtejszych warunkach), zbiera listę zakupów od wszystkich a następnie udaje się tymże pojazdem w dół do najbliższego miasteczka. Jeżeli droga jest nieprzejezdna, wszelki prowiant jest dostarczany za pomocą śmigłowca, który jednocześnie zaopatruje jednostkę wojskową stacjonującą we wiosce z racji strefy przygranicznej. Zimą we wiosce mieszka tylko 4 mężczyzn i 8 kobiet. W sezonie wakacyjnym wioska zaludnia się aby znowu opustoszeć na jesień. W każdym razie, wstępujemy do domu przypadkowo spotkanych górali, jednych z niewielu mieszkających tu cały rok, zostajemy ugoszczeni posiłkiem, alkoholem domowej roboty i zaopatrzeni w cztery bochenki puri z zaproszeniem na dzień następny. Znowu spotyka nas niebywała gościnność