30-ego sierpnia po południu wyruszyliśmy do Albanii. Granicę przekraczaliśmy w Muriqanu, miejscowości usytuowanej pomiędzy morzem i jeziorem Szkodrzańskim. Szkodra jest blisko, ale droga do niej prowadząca pozostawia wiele do życzenia.
Wrześniowe podróże do Albanii 2003
Tib2004-03-12 23:58:38
Wyświetlono razy (ostatnio: )
Ocena 4.33 z 5.00. 3 głosów oddanych
można się w nich kąpać. Baseny są prymitywne, wykonane w kamieniu. Są tam również siarczane źródła, kąpiel w nich jest niemoźliwe. Nad rzeką jest bardzo ładny wąski turecki most.
Droga do Korcy to serpentyna położona na wysokości 800-1100 m npm. W Korcy znaleźliśmy starą gospodę co jest jeszcze hotel niedaleko rynku i starego meczetu z ładnymi freskami, które są rzadkością w kościołach muzułmańskich. Spaliśmy nad jeziorem Ohridskim, gdzie jadłem koran czyli ohridskiego pstrąga. Jego mięso jest różowe i bardzo smakuje.
Niedaleko Pogradecu znajduje się Lini, położone na półwyspie. Ta wieś jest słynna z mozaiki przedstawiającej starą rzymską willę na szczycie wzgórza. Jest to wieś z jedną ulicą, nad którą wznoszą się altany winogronowe. Albańczycy lubią altany. Znajdują się we wszystkich ogrodach, pomiędzy blokami, nad potokami itd. Z Linii wróciliśmy na pole kempingowe nad morzem, kąpaliśmy się, bo pogoda znowu była super. Tak spędziliśmy ostatni dzień września.
Pierwszego października udaliśmy się do Kukes. Trasa długości 180 kilometrów, droga nawet dobra, jak na warunki albańskie, 7 godzin podróży, same serpentyny. Po drodze wycieczka do Orosh. Czytelnicy "Przełamywanego kwietnia" Ismaila Kadare wiedzą, że Orosh to centrum krwawej zemsty. Teraz znajduje się tam odbudowywany katolicki kościół.
Kukes to nowe miasto nad ogromnym zbiornikiem, stare miasto leży teraz w wodzie. Jest porównywalne z Nową Hutą: sztuczne i nienaturalne. Tam żegnaliśmy Albanię i udaliśmy się do Kosowa, co jest spokojne i bezpieczne. Noc spędziliśmy w Prizrenie, gdzie czekał na nas przewodnik Hotelu Prizren, znajomy mego przyjaciela. Zaprosił nas na spacer po mieście, które jest bardzo estetyczne, porównywalne z Beratem. Następnie na kolację, gdzie jedliśmy kosowskie potrawy - mięso z mięsem.
Rano wyruszyliśmy z Prizrena. Po drodze mijaliśmy wielu międzynarodowych żołnierzy, samochody ONZ i sporo plakatów na temat międzyetnicznego pogodzenia. W Prisztinie zjedliśmy śniadanie niedaleko bazaru, gdzie oprócz artykułów spożywczych kupuje się przemycane papierosy a nawet ludzi do pracy. Na granicy kosowsko-serbskiej dowiedzieliśmy się, że próbujemy nielegalnie wjechać do Serbii, bo podróżując przez Kosowo nie mamy pieczątki serbskiej. Dlatego musieliśmy zawrócić do Prisztina, potem do Peja. Tam widzieliśmy już oznaki wojny: zniszczone domy, kościoły.
Opuściliśmy Kosowo, udając się w kierunku Czarnogóry. Tym razem bez problemu ale z kilkugodzinnym opóźnieniem.
Zobacz zdjęcia:
Albania
Albania - wybierz obszar, który cię interesuje:
