Strona główna » Belgia Francja Holandia Niemcy Wielka Brytania » Moja pierwsza zagraniczna - po krajach UE - część II

Moja pierwsza zagraniczna - po krajach UE - część II

Moja pierwsza zagraniczna - po krajach UE - część II

Krzeszol
2006-07-05 19:17:15

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 5.00 z 5.00. 1 głosów oddanych

dni". Trzecie pytanie dotyczy miejsca pobytu przez te trzy dni. Więc zaczynam opowiadać naszą wcześniej ustaloną wersję. Trochę o stronie internetowej, o fotografii wskazując na zwisający z plecaka statyw no i oczywiście o chęci doskonalenia angielskiego i odwiedzeniu tego wspaniałego kraju. Cała ta rozmowa i moja niepewność trwała jakieś półtorej minuty i została zakończona wraz z wbiciem sześciomiesięcznej wizy turystycznej do mojego paszportu. Co za dzień! Teraz pozostał już tylko mój kompan. Rozglądam się po pozostałych stanowiskach i widzę, że Tomek boryka się właśnie z najgorszą z opcji. Starszą otyłą babką, która wygląda w tej budce jak goryl w maluchu. Przechodzę już do poczekalni, ale teraz to dopiero mam nerwa. Co ze mną jeśli Tom nie dostanie wizy? Trochę nieciekawa perspektywa więc wyrzucam ją z myśli i idę jak najbliżej jego stanowiska by mógł wskazać, że podróżujemy razem, on ma namiot, ja jedzenie i.t.p. Okazuje się, że dostał tylko kilka pytań więcej ode mnie a miejsce pobytu miał dokładniej wskazać na mapie babce, co było trochę zaskoczeniem dla nas. Po kilku minutach razem kroczymy pustymi o tej porze korytarzami terminalu portowego Dover, a już po chwili jesteśmy przed terminalem na przystanku autobusowym. Lecz odstraszają nas ceny biletów i nie wchodzimy do autobusu, decydujemy się na znalezienia drogi wylotowej w stronę Londynu. Idziemy więc ulicą ciągnącą się wzdłuż linii brzegu i poznajemy nowe miejsce. Za naszymi plecami rozrysowuje się widok na pięknie oświetlony zamek na szczycie białej góry, tuż nad terminalem portowym. Zrobiło się już całkiem ciemno... jest godzina 21:00, ale nie wiem jakiego czasu. Wokół nie widać mieszkańców Dover, raczej życia nocnego tu nie ma. Więc trzeba znaleźć jakieś miejsce na rozbicie namiotu, ale okazuje się to bardzo mało prawdopodobne, bo po ulicach kręcą się nieciekawe typy. Turcy, Grecy, Arabowie i ...