Strona główna » Kanada Polska Stany Zjednoczone Turcja » NA OBCEJ ZIEMI - W POSZUKIWANIU POLSKOŚCI NA ŚWIECIE - część II

NA OBCEJ ZIEMI - W POSZUKIWANIU POLSKOŚCI NA ŚWIECIE

NA OBCEJ ZIEMI - W POSZUKIWANIU POLSKOŚCI NA ŚWIECIE - część II

Wg
2006-07-04 19:16:32

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 3/5

Ocena 3.33 z 5.00. 3 głosów oddanych

absolwent AGH Tadeusz Droździk mieszkający nad brzegiem Pacyfiku w Trujillo, prof. miejscowego uniwersytetu Władysław Borek, wieloletni szef przemysłu gumowego w Chile Marian Kwiatkowski , czy reformator malezyjskiej służby zdrowia dr. Paweł Suwiński.
Niezwykle barwną postacią w Arizonie jest Mieczysław Sobczak („Dziki Mietek” ) uczeń szamana, jeden z najbliższych przyjaciół Indian, właściciel wielkiego Zajazdu przy słynnej „66” w Wiliams! Tu warto wspomnieć o Justynie Pasek byłej Miss Uniwersum ( ojciec Polak, matka Panamka )z 2002 roku. Pierwsze w życiu słowa wypowiedziała w po polsku!
Kolejny rozdział w historii niektórych krajów Ameryki Płd. czy Afryki dopisują polscy misjonarze: January Liberski najstarszy polski misjonarz diecezjalny- duszpasterz w ok. 60 wiosek w Zimbabwe, „misjonarze błotni” z Afryki, a wśród nich były generalny wikariusz w Livingstone ks. Stanisław Zyśk. Prawdziwi traperzy kościoła polscy kapłani w Peru czy w Boliwii; polscy franciszkanie i zielarz, salezjanin o. Edmund Szeliga,

Praca inżyniera jest chyba najmniej efektowna, rzadko też ich nazwiska znajdują się na pierwszych stronach gazet, a przecież to głównie od nich zależy dobrobyt i standard życia obywateli. Do niedawna polskich inżynierów można było spotkać w wielu krajach świata; mnie przyjmowali krakowscy inżynierowie w irańskim Quazin budujący elektrownię, gościłem u kolejarzy PRK modernizujących słynną Tazarę w Tanzanii, Polacy budujący cukrownię w Indiach! W latach 1974-79 polscy inżynierowie wykonali w Iraku najnowocześniejszą sieć triangulacyjną na świecie! Miałem i ja w tym dziele jakiś udział!
Polacy
Polacy niemal zawsze opuszczali swe rodzinne strony ze względów politycznych lub ekonomicznych. W tej sytuacji tęsknota za ojczyzną jest zawsze bardzo trudna do zniesienia!
Uczestnicząc w dziesiątkach spotkań różnych organizacji polonijnych, goszcząc po kilka dni czy tygodni w polskich domach, u polskich misjonarzy, nigdy nie spotkałem naszego Rodaka, który by powiedział: „Jestem szczęśliwy”! Czują się zagubieni, wyalienowani, jak obywatele drugiej kategorii. Namiastkę szczęścia i poczucia bezpieczeństwa daje im kultywowanie ojczystej kultury i języka . Pamiętam słowa wieloletniej prezes Stowarzyszenia Polaków w Nowej Zelandii Iza Choroś: „Co za szczęście mieć dzieci, które mówią po polsku!”
Znajomość naszych dziejów daje poczucie dumy i własnej wartości, ułatwia życie wśród obcych, uwalnia z tak krępującego, zupełnie nieuzasadnionego i tak niesprawiedliwego poczucia kompleksu „polskości”!
Warto podróżować, poznawać obce języki i kulturę innych narodów. Czasem nawet jechać do pracy, ale nie powinniśmy pozostawać na obczyźnie! Zawsze trzeba wracać do Polski, do naszej Ojczyzny, Naszego Domu!
Władysław Grodecki