Strona główna » Etiopia Argentyna » Lalibela – zapomniany cud na końcu świata

-Z czym ci się kojarzy Etiopia? -Zapytałam kilku znajomych. Zdecydowana większość odpowiedziała, że z jałową pustynią i głodującymi dziećmi. – Jeszcze z czymś? - dociekałam cierpliwie. Z „Cesarzem” Ryszarda Kapuścińskiego, jedną z jego najlepszych książek – ktoś sobie przypomniał. I tylko tyle, a to absolutnie fałszywe, stereotypowe wyobrażenia. W rzeczywistości kraj ten ma do zaoferowania tak wiele, że atrakcji wystarczałoby dla kilku innych. W jednym tekście etiopskich wspaniałości opisać się nie da. Dziś postaram się opowiedzieć o Lalibeli – ukrytym w górach ósmym cudzie świata.

Lalibela – zapomniany cud na końcu świata

Zs
2006-07-01 01:27:13

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 4.00 z 5.00. 3 głosów oddanych

Świątynie Lalibeli, choć wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO nie są muzeum, oprawiają się w nich nabożeństwa gromadzące, szczególnie w dni świąteczne setki wiernych. W okolicznych górach jest jeszcze wiele mniejszych skalnych świątyń. By zobaczyć jak wyglądają etiopskie religijne festiwale ( nie wiem czy to dobre słowo ale inne nie przychodzi mi na myśl), wybrałam się do położonej kilkadziesiąt kilometrów od Lalibeli wsi Bilbola, gdzie odbywało się coś w rodzaju naszego odpustu. Wyjechałam wcześnie rano gruntową drogą, po drodze mijałam zdążających na uroczystość pielgrzymów. Z daleka, na wzgórzu nad wsią dostrzegłam tysiące zgromadzonych wiernych. Czuwali tu od poprzedniego wieczora przez całą noc medytując, modląc się i śpiewając religijne pieśni. Wzgórze pokrywała warstwa świeżych liści rozłożonych dla wygody przybyłych. Tu również znajduje się kościół wykuty w skale, nie tak imponujący jak te w Lalibeli ale dla miejscowej ludności równie ważny. Przed świątynią wyeksponowano obraz przedstawiający świętego Jerzego – patrona świątyni. Przecisnęłam się przez tłum by do niej wejść. Do mrocznego wnętrza prowadził niewielki otwór w skale. W środku było tak potwornie duszno, że szybo stamtąd uciekłam. Poczekałam na zewnątrz aż kapłani, ochraniający się od słońca barwnymi parasolami, uformują procesję. Na jej czele niesiono święty obraz. Procesja przeszła na pobliską łąkę, gdzie rozpoczęły się modły. Kapłani i zgromadzeni wierni tańczyli i śpiewali. Przybyła nawet kompania reprezentacyjna miejscowej policji by zademonstrować pokaz musztry. Zauważyłam, że ci policjanci, którzy trzymali karabiny nie mieli mundurów. Za to umundurowani uzbrojeni byli w kije. To chyba jakiś system sprawiedliwego podziału policyjnych walorów. Barwne stroje, egzotyczne dla nas pieśni, powodowały że nijak nie odbierałam tego co się działo jako chrześcijańskiej uroczystości. Muszę dodać, że dla zgromadzonych ludzi ja byłam nie mniejszą atrakcją niż oni dla mnie. -Większość dzieci i niektórzy dorośli nigdy nie widzieli białego człowieka -zapewniał mój przewodnik Habtamu. I była to, choć trudno w XXI wieku uwierzyć, prawda. Tej wsi nie odwiedzają turyści, nie ma w niej elektryczności a zatem i telewizji.
- Gdzie są na świecie jeszcze takie miejsca? –pytał Habtamu gdy w jego rodzinnym domu pokrzepialiśmy się lokalnym przysmakiem – chłodnym, lekko sfermentowanym napojem z miodu.

Zofia Suska
zdjęcia na:
www.timelessethiopia.pl/