Zimbabwe, Botswana, Zambia - 2005

Wyświetlono razy (ostatnio: )

www.palkiewicz.com

Polska ścieżka do serca Afryki

Polscy misjonarze werbiści to faceci z krwi i kości. Jeżdżą na motorach, prowadzą drużyny piłkarskie, budują sierocińce i żyją jak tubylcy. A przy okazji ewangelizują.

Lotnisko w Harare, stolicy Zimbabwe, upał nie dający szansy na głębszy oddech. Dwójka bladych młodych ludzi zwraca się do oczekującego na nich Europejczyka ubranego w dżinsy i t-shirt: "Szczęść Boże, Ojcze!". "Spierd..., nie jestem twoim ojcem".
Dla "Mjetka", czyli Macieja Malickiego i "Małego" Marka Glodka, świeżych absolwentów seminarium w Pieniężnie, sprawiło to przejmujące, niezatarte wrażenie.

Misjonarze zdecydowanie różnią się od kapłanów na polskiej parafii. Jak trzeba to klną i walą w stół, nawet jeśli to nie zbyt ewangelijnie. "Jezus życiem uczył wiary i miłości", przypominają.
Ojciec Krystian Traczyk, ten z lotniska, nestor polskich werbistów
w południowym regionie Afryki, o którym można by napisać niejedną książkę, mówi: "Nie jesteśmy w stanie pomóc wszystkim. Nieraz chciałoby się obrobić jakiś bank, ale uczono mnie "nie kradnij". Boję się Sądu Bożego, a także i policji w Zimbabwe". Jest na wskroś autentyczny, mówi prawdę najprostszym językiem. "Inaczej tego nie można robić pośród ludzi z buszu, żyjących w glinianych chatkach
i zmagających się z warunkami życia uwłaszczającymi ludzkiej godności. To wszystko na kontynencie pełnym nędzy, wojen, chorób
i niespotykanego cierpienia- zaznacza. - Po przyjeździe przez kilka miesięcy byłem zagubiony, bezbronny, nieświadom, co się wokół mnie dzieje. Poznawałem nowe realia niczym przedszkolak. Musiałem niejednokrotnie przewracać do góry nogami mój system wartości. To co jest ważne w Europie, w Afryce nie ma znaczenia, często to co wydawało się kiedyś dla mnie nieistotne jest bardzo ważne".

Wasze nawracane to często ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Botswana - wybierz obszar, który cię interesuje: