Angkor zagrożony - 2003

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Dżajawarmanowi II panującemu na początku IX wieku. Królowie budując, wzbudzający podziw dzisiejszych specjalistów system irygacyjny, zapewnili dobrobyt swojemu ludowi. Rozległa sieć kanałów, tam i sztucznych zbiorników "baraj" pozwalała na trzykrotne zbiory ryżu w roku,
a jedno z najbardziej rybnych jezior na świecie Tonle Sap, gwarantowało nieprzebrane połowy. Mieszkańcy zamożnego, milionowego Angkoru, leżącego na szlaku łączącym półwysep Malajski z Chinami i Indiami, żyli z handlu jedwabiem, kością słoniową i przyprawami.

Dżajawarman II zaczerpnął z hinduizmu kult króla-boga i jemu - żywemu wcieleniu Sziwy - poddani oddawali boską cześć. Kolejni władcy prześcigali się we wznoszeniu monumentalnych budowli sakralnych. Jest ich kilkadziesiąt. Angkor Wat i Angkor Thom stanowią dwa największe kompleksy. O pierwszym można powiedzieć, że jest najwspanialszym obiektem sakralnym jaki kiedykolwiek stworzyła ludzkość. Dominują nad nim zadziwiające wieże w kształcie gigantycznych lotosowych pąków. Największym jego skarbem jest galeria płaskorzeźb zawierająca ponad 20 tysięcy figur będących kroniką życia codziennego Kambodży.

W centrum drugiego leży świątynia-mauzoleum Bajon. To las kamiennych filarów, intrygujące dzieło architektury, zadziwiające koronkową kompozycją i jednocześnie budzące poczucie grozy swoją posępnością. Z każdej strony patrzy na przybysza 216 cyklopowych, pełnych spokoju i łagodności oblicz bóstw, wykutych na 54 wieżach. Emanuje z nich enigmatyczny uśmiech religijnego uniesienia, który Francuzi nazywają "Uśmiechem Angkoru".


Na początku XV wieku dobiegły końca długotrwałe i kosztowne wojny, które pozwalały nieustannie rozszerzać granice kraju i egzekwować daniny. Wkrótce imperium zostało podbite i okupacja syjamska położyła kres jego świetności. Mityczną metropolię owładnął las tropikalny i ówcześni zapomnieli ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Kambodża - wybierz obszar, który cię interesuje: