Sahara - umrzeć z pragnienia

Wyświetlono razy (ostatnio: )

armia perska podążająca na podbój Kartaginy. Oprócz żołnierzy były tam także kobiety, niewolnicy, zwierzęta wojenne i juczne. Od dwóch wieków wielu archeologów i eksploratorów stara się rozwiązać zagadkę, organizując wyprawy pomiędzy Farafra i Siwa w poszukiwaniu zaginionej armii króla Kambyzesa II, jednak bez rezultatów. W bliższych nam czasach, bo około 1800 roku na jałowym płaskowyżu Tanezrouft w południowo-zachodniej części Sahary, zaginął słuch po karawanie liczącej 2 tysięcy wielbłądów. Po dzień dzisiejszy nikt nie znalazł jej śladów.

Pustynia pokryta jest chaotyczna pajęczyną "pist", saharyjskich gościńców. Przecinają ją też główne szlaki komunikacyjne, od wybrzeża M. Śródziemnego do serca Czarnej Afryki. Początkowo pokryte są one asfaltem, który ginie nieoczekiwanie i podróżnika oczekują już uciążliwe, lepiej bądź gorzej oznakowane drogi polne. Pomocą w orientacji są najczęściej zardzewiałe beczki po paliwie, nieduże stosy kamieni, drągi metalowe wbite w grunt, czy zużyte opony samochodowe. Ich widok podnosi zawsze człowieka na duchu.
Poza nimi istnieje nieskończona ilość traktów i śladów pozostawionych przez geologów, wojskowych, przemytników, techników firmy naftowej Sonarem, bądź nieświadomych turystów. Nie brak też delikatnych odcisków pradawnych szlaków karawanowych, gdzie piasek został ubity przez kopyta dziesiątków tysięcy dromaderów.

Najgorszą sławą cieszą się straszliwe "tole ondule", poprzeczne koleiny, niczym zęby piły wytworzone przez ciężarówki. To istna tortura, zmora każdego podróżującego przez Saharę. Nieustanne, nie do zniesienia wściekłe wibracje i wstrząsy narażają na ciężką próbę tak człowieka jak i pojazd mechaniczny. Podróżnik z rozsadzającą czaszką zbacza na lewo bądź prawo z tej falistej nawierzchni, na pozornie równoległe, a w rzeczywistości często rozchodzące się, ślady przetarte ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Mali - wybierz obszar, który cię interesuje: