Sahara - umrzeć z pragnienia

Wyświetlono razy (ostatnio: )

jeden z najlepszych przewodników na Saharze. Wielokrotnie towarzyszył w moich eksploracjach i był też do wczoraj z nami. Zawsze w dobrym humorze, pochodzi ze szlacheckiego rodu beduińskiego plemienia Beni Hilan. Jego ojciec walczył w wyborowym oddziale dromaderów u boku Francuzów, okupujących terytorium Tuaregów. Potem w Tam, które w owym czasie nazywało się Fort Laperrine, ożenił się ze śliczną Tuareżką. Od ojca Sarsouf nauczył się pustyni, poznając wszystkie jej sekrety. Zajmował się kontrabandą, wrodzoną pasją wszystkich mieszkańców Sahary, a kiedy na początku lat 60. nieśmiało rodził się ruch turystyczny, zajął się pilotowaniem obcokrajowców. Był moim maestro i nauczył istotnych zasad podróżowania: być uważnym, pokornym i przezornym.

Jeszcze do wczoraj, dręczeni przez wiatr i piasek, znosiliśmy trudy pustynnego życia. Jedliśmy chleb pieczony pod warstwą gorącego piasku przykrytego rozżarzonym węglem i daktyle pokryte miałkim piaskiem. Budziliśmy się nocą od lamentu szakali, chroniliśmy się przed oszalałą nawałnicą piaskową, przed naprzykrzającymi się muchami, walczyliśmy z upałem. Piliśmy mętną, przesiąkniętą zapachem kozy wodę z bukłaka i często niepokoiliśmy się o jej uzupełnienie.

"Pragnienie to córka piekła", mówią Tuaregowie. Śmierć z pragnienia wisi jak miecz Damoklesa nad każdą karawaną, bo może okazać się, że oczekiwana studnia jest wyschnięta i następna także. "Akel", mruczy pod nosem Sersouf. Ten tuareski termin oznacza zgubić się nie mając nadziei na odnalezienie. Słowo, które przywodzi na pamięć niezliczone tragedie, które od zawsze rozgrywały się pośród bezmiernych pustkowi o powierzchni równej Europie.

Największa wydarzyła się w 525 roku p.n.e., kiedy to na pustyni, na północno-zachodnim krańcu dzisiejszego Egiptu, zaginęła bez śladu, pochłonięta przez burzę piaskową o niebywałej sile, 50 tysięczna ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Mali - wybierz obszar, który cię interesuje: