Strona główna » Mali » Sahara - magia pustyni - 1999

Sahara - magia pustyni - 1999

Sahara - magia pustyni - 1999

Jacek Pałkiewicz
2006-06-16 15:37:37

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 3.80 z 5.00. 5 głosów oddanych

na prawie udomowionej Atakamie. Nienasycona ludzka żądza konfrontacji z naturą i pokonywania trudności pchała mnie ku nowym, większym wyzwaniom. Na Gobi, która zachowała atmosferę odległych wieków, prowadziłem obserwacje nad możliwościami adaptacyjnymi organizmu człowieka w warunkach deprywacji w skrajnie trudnych warunkach naturalnych. Latem temperatura osiąga tam 50 stopni, a zimą może spaść do minus 40 przynosząc burze śnieżne. Wybitny odkrywca rosyjski XIX w. Mikołaj Przewalski napisał: "Pokonanie Gobi w pełni lata porównywalne jest do męczarni w płomieniach piekielnych". Nie ominąłem także kwintesencji dzikości, legendarnej Taklamakan, której już sama nazwa "Jeśli wejdziesz, nie wyjdziesz" przejmuje uzasadnionym lękiem, chociaż z sentymentem mówił o niej niestrudzony badacz Azji Środkowej Aureli Stein, który właśnie tam czuł się w pełnej harmonii ze światem.

Tym razem z grupą starych przyjaciół odczuwających potrzebę męskiej przygody i mocnych wrażeń, jestem na Saharze, opiewanej jako "pustynia pustyń". Pełna osobliwości, okryta romantyczną aureolą tajemniczości i podniecająca naszą fantazję, zajmuje jedną trzecią powierzchni Afryki, tyle co cała Europa. Jedziemy w karawanie wielbłądów niczym eksploratorzy wiktoriańskiej epoki. Serce Wielkiego Ergu Wschodniego w Algierii jest poprzecinane oszałamiająco pięknymi, sinusoidalnymi zarysami wydm. Jak zmysłowe linie kobiecych figur, gotowe pogrążyć podróżnika w kontemplacji.

Rzucane z rana przez zwierzęta gigantyczne cienie, teraz są ledwie widoczne. Czasami barchany od strony zawietrznej są tak strome, że wielbłądy odmawiają zejścia w dół. Wtedy kuśtykając na obolałych od jazdy w siodle nogach ciągniemy je siłą powodując zsuwanie się ze szczytu miniaturowych lawin piaskowych. Po przejściu karawany delikatny wiatr natychmiast zaciera nasze ślady i nieogarnione przestrzenie znowu są tak samo dziewicze ...