Kamczatka: Dolina Gejzerów - 1998

Wyświetlono razy (ostatnio: )

prawej strony ku lewej tryskają strugi wrzącej wody - musimy iść tak, by mieć absolutną pewność, że nas nie dosięgną. Znalazłszy się na dole, stajemy na brzegu rwącego potoku, toczącego swe wody z takim hukiem, że próby normalnej rozmowy spełzają na niczym i musimy się nawzajem przekrzykiwać. Strome ściany kanionu wiszą groźnie nad nami, jakby za chwilę miały nas przytłoczyć. Z jednej strony są zupełnie jałowe i dymiące, z drugiej porasta je gęsta, intensywnie zielona roślinność.

Na rozległym stoku matka niedźwiedzica bawi się z dwójką swoich dzieci. Wyżej dostrzegamy dwa, potem trzy, a wreszcie pięć ogromnych niedźwiedzi, które wyruszają właśnie na poszukiwanie pożywienia. Witalij zna je wszystkie. "Ten na lewo - mówi - to Karnouchij, Oberwane Ucho, a ten trochę niżej to Impriewidionnyj, Nieobliczalny. Matka nazywa się Bielianka, czyli Biały Kosmyk". Wymienia je wszystkie po imieniu, z wieloma zdołał się zaprzyjaźnić. "Często z nimi rozmawiam, a one mnie rozumieją. Mogę do nich podejść, a nawet pogłaskać je. Ale zdarzają się też spotkania niebezpieczne, których się boję. Prawdę mówiąc, kontakty z tymi olbrzymami cechują się wysokim poziomem emocji".

Najgroźniejsza przygoda przytrafiła mu się zimą przed czterema laty. Fotografował właśnie już jakieś dziesięć minut samicę i jej dwoje młodych, gdy ta niespodziewanie ruszyła do ataku. Nie pomogło odrzucenie kurtki na ziemię. Zazwyczaj zwierzę podchodzi do przedmiotu pozostawionego przez intruza, długo go obwąchuje, po czym oddala się w spokoju. Tym razem jednak stało się inaczej, niedźwiedzica kontynuowała swą szarżę. "Był wtedy bardzo głęboki śnieg, więc nie mogłem szybko biec - wspomina Witalij. - Rzuciłem się do ucieczki po stromym zboczu głową w dół, koziołkując, ale ona dopadła mnie. Nie wiem, ile razy znalazłem się pod nią, a potem nad nią. Wydawało się, że mój koniec ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Rosja - wybierz obszar, który cię interesuje: