Zachodnia Papua - 1994

Wyświetlono razy (ostatnio: )

ekspedycją mam nieraz wątpliwości, czy moje doświadczenie i instynkt wystarczą, aby pokonać różne niebezpieczeństwa, na które jesteśmy wystawieni będąc daleko od cywilizacji.

Dopiero na trzeci dzień natykamy się na plantację sagowców, dostarczających głównego pożywienia Papuasom i zaraz potem na małą osadę.

Grupa tubylców przypatruje się nam w milczeniu, nie zdradzając żadnych emocji. Są średniego wzrostu, szczupli, mają ciemną skórę i kręcone włosy. Jedynym przyodziewkiem mężczyzn jest opaska wokół bioder, a kobiet spódniczka z rafii. Jedna z nich karmi jedną piersią dziecko, a drugą małego prosiaka. Mężczyźni o dzikim wyrazie twarzy wyglądają dość groźnie i wojowniczo. I chociaż One zapewniał wcześniej, że wspólnota ta już od pewnego czasu nie zajmuje się polowaniem na głowy ludzkie i coraz rzadsze są tutaj waśnie międzyplemienne, w których padają ofiary, naprężenie psychiczne i niepewność są wręcz namacalne.

Napięcie rozładowuje się, gdy jedna z kobiet, która wygląda na około 60 lat, choć z pewnością nie przekracza 40, zbliża się do mnie, dotyka mojego ramienia i potem głaszcze rękę. Po krótkiej chwili oddala się zmieszana, ale gest ten wystarcza na przełamanie niedostrzegalnej bariery, która nas rozdzielała.

Pojawia się wódz szczepu, który z godnością zaprasza nas do wnętrza okrągłej chaty z paleniskiem. Wręczamy mu kilka torebek
z solą, licząc, że zezwoli nam pozostać tutaj kilka dni.

W tym zagubionym w interiorze osiedlu, które nie ma żadnej nazwy, struktura socjalna opiera się na rygorystycznym podziale ról pomiędzy mężczyznami i kobietami. Do pierwszych należy obrona, prowadzenie wojen, polowanie, do drugich zarządzanie domem, uprawa roli i hodowla. Oczywiście kobieta ma zdecydowanie więcej obowiązków, ale wcale nie upoważnia jej to do uczestniczenia w rytualnych ceremoniach i obrządkach ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Papua Nowa Gwinea - wybierz obszar, który cię interesuje: