Zachodnia Papua - 1994

Wyświetlono razy (ostatnio: )

wielkie pnie drzew, a na tych, które czas powalił na ziemię, wyrastają grzyby i gnieżdżą się zastępy mrówek. Nerwy nasze są napięte do ostateczności, czasem nachodzi mnie myśl, że wcale nietrudno byłoby tutaj zabłądzić i zniknąć bez wieści. Duszne i lepkie powietrze przesycone wilgocią przyćmiewa całą egzotykę miejsca, paraliżuje nasze ruchy, a grube krople potu spływają po twarzy i całym ciele. Ręce i odkryte przedramiona całe są podrapane przez cierniste krzewy.

Do tych wszystkich udręk dołączają spadające z gałęzi nitkowate pijawki, które bezboleśnie przysysają się do ciała. Ich antykoagulator sprawia, że krew sączy się nieustannie, nawet wtedy, gdy napęczniałe same odpadają od ciała człowieka.

W czasie postoju dostrzegam wśród roślinności poruszającą się kolorową plamę. Ostrożnie idę w tę stronę i oczom moim ukazuje się dorodny okaz kazuara. Ten potężny ptak, podobny trochę do australijskiego emu, występuje wyłącznie na Nowej Gwinei. Prawie półtorametrowej wysokości, ma czarne upierzenie, kostny kask na głowie i długą szyję zabarwioną na niebiesko, czerwono i żółto. Masywne łapy opatrzone są ostrymi szponami i prawdopodobnie wystarczyłoby jedno ich uderzenie, aby solidnie poturbować człowieka. Na szczęście kazuar nie atakuje, chyba że znajdzie się w takiej sytuacji, że nie ma ucieczki. Należy do ptaków nie latających, ale potrafi bardzo szybko biegać, osiągając prędkość nawet do 45 km na godzinę.

Znajoma z muzeum w Jayapura odradzała nam bardzo zapuszczanie się w te strony, a to z powodu dużej liczby krokodyli
i jadowitych węży. "Nie przejmujcie się pytonami - mówiła - uważajcie na węże taipan podobne do kobry i tak jadowite, że zgon następuje w kilka minut po ukąszeniu". Przyznaję, że podczas podróży w dzikim rejonie, nieraz przeżywam chwile strachu, ale zupełnie nie z powodu jadowitych gadów. Jako dowodzący ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Papua Nowa Gwinea - wybierz obszar, który cię interesuje: