Pustynia Atakama - 1992

Wyświetlono razy (ostatnio: )

torując sobie drogę ku jeszcze jednej, całkiem innej pustyni.

Licancabur znaczy podobno "osada na górze" albo "wielka góra, która wydaje rozkazy". I rzeczywiście, archeolodzy dowiedli, że wysoko, na szczycie wygasłego wulkanu, znajdowało się sanktuarium, do którego dostęp mieli jedynie kapłani podczas przesilenia i zrównania dnia z nocą. Sprawowali tam wówczas obrzędy według specjalnego rytuału i składali ofiary. Legenda głosi, że każdego, kto ośmieli się wtargnąć na szczyt, dosięgnie zemsta góry. Nie bacząc na to ostrzeżenie, postanawiam wejść na wierzchołek.

Do podnóża wulkanu jest ponad 25 km i tam dowozi mnie Zahel. Dalej rozciąga się kraina niezmierzonej samotności. Posuwanie się do przodu nie jest najwygodniejsze, bo nierówny, kamienisty teren zmusza do nieustannej uwagi, potknięcie się na kamieniu można przypłacić zwichnięciem nogi, a to oczywiście przekreśliłoby moje plany.

Idzie mi się nienajgorzej, chociaż nieduży plecak daje o sobie znać. Aż do późnego popołudnia słońce solidnie przygrzewa, potem robi się coraz chłodniej, a po zachodzie słońca nawet wręcz zimno i muszę wyciągnąć gruby sweter. Na wysokości 5 tysięcy metrów urządzam nocny postój. Wyżej nade mną małe plamy lodowca już nie są tak nieskazitelnie białe, jak widać je z San Pedro, nagromadzona przez wieki na powierzchni wulkanu siarka nasącza śnieg złotym kolorem.

Przy pierwszym blasku światła wysuwam się ze śpiwora i na kuchence gazowej gotuję wodę. Lekkie śniadanie popijam herbatą z liści koki, powszechnie używanej w sąsiedniej Boliwii, a zakazanej tutaj, w Chile. Ten lekki narkotyk pomaga łatwiej znosić głód, zmęczenie, a także okazuje się przydatny do przezwyciężenia soroche, choroby górskiej w wysokich Andach.

Pozostawiam w obozowisku wszystko, co nie będzie mi potrzebne w ciągu tego dnia. Do szczytu pozostało najwyżej 5-7 godzin ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Chile - wybierz obszar, który cię interesuje: