Karkonosze - Karpacz 11.11 - 14.11.2004

Wyświetlono razy (ostatnio: )

na dół. Jak zwykle pierwsze kroki po wyjsciu z chaty sa nieco szokujące, lodowe igły wściekle i bezlitośnie piorą po twarzy. Droga powrotna w porównaniu z podejściem to już pikuś. Spokojnie i bez pośpiechu schodzimy zaśnieżonym szlakiem. Trzeba nieco uważac, bo strumyki zostały przykryte i można się nieco skąpać. Już raz miałem taką wątpliwą przyjemność w śniegu. Na dole jesteśmy prawie o zmroku, krętymi uliczkami wracamy do cywilizowanych ulic Karpacza.
14 listopada - niedziela

Wychodzimy nieco wcześniej gdyż dzisiaj atakujemy najwyższy szczyt, czyli Śnieżkę. Jest to jeden z tych nielicznych szczytów, gdzie zawsze wieje, bez względu na porę roku. W nocy nieco napadało, śniegu przybyło i to dosyć sporo, co powoduje, że nawet na pozornie płaskim terenie idzie się stosunkowo ciężko. Nawet tutaj kije przydają się przy każdym kroku. Do Strzechy Akademickiej docieramy tą samą drogą, idziemy szybciej nie zatrzymując się po drodze za często. Czas na początku mamy w miarę dobry. Dajemy sobie najwyżej kilka minut na łyk herbaty. Pierwszy postój w schronisku. Moment, aby odpocząć i wysuszyć ubrania. Bez zbędnego marudzenia ruszamy dalej. Kolejny skok na przełęcz, tutaj tak samo jak przed wczoraj, zimno, mgła i wieje. Lodowa skorupa przykryła już cały teren dookoła. Tym razem skręcamy w druga stronę – nasz cel: Dom Śląski. Tak blisko, ale za razem tak daleko. Idzie się w miarę dobrze, chociaż miejscami można się zdrowo zakopać. Po drodze mijamy pierwszych narciarzy, ktorzy na biegówkach podążają szlakiem. Po około 45 minutach dochodzimy do charakterystycznej żółtej, blaszanej bryły schroniska. Nawet dzisiaj przy takiej pogodzie i wietrze jest tutaj sporo ludzi. Wewnątrz błogi spokój i cisza. Zasiadamy na pół godzinną przerwę i czas ruszać na szczyt. Od samego początku idzie się bardzo ciężko, wiatr zacina bardzo mocno, rozhuśtane łańcuchy okazują się niezwykle przydatne. W drodze nawet nie jestem w stanie wyciągnąć telefonu z kieszeni, ale z drugiej strony, po co przecież i tak bym nic nie usłyszał przy takim wietrze, a tym bardziej nie wystukał numeru. Po ponad pół godzinnym marszu w górę naszym oczom ukazuje się UFO, czyli charakterystyczna bryła schroniska na Śnieżce. Po wejściu do środka wyglądamy jak egzotyczne Yeti, co budzi uśmiech na twarzach niektórych ludzi, wesoło zalegających za stołami. Tutaj znowu pół godzinny postój i czas zmusza nas do odwrotu. Na dół jakoś szybciej i lżej, pomimo gęstej mgły i bardzo silnego wiatru. Dopiero, gdy schodzimy poniżej Strzechy, mgła zaczyna gdzieś znikać i pokazują się coraz większe fragmenty gór. Na Polanie nagle odsłania się główny grzbiet Karkonoszy i naszym oczom ukazuje się piękny, ośnieżony w blasku zachodzącego słońca szczyt Śnieżki. Jednak na sam koniec wyprawy góry okazały się na tyle łaskawe, aby użyczyć nam nieco swojego magicznego piękna! Po powrocie do środka pakujemy plecaki i na przystanek. Autobus wijąc się krętymi ulicami sennego już Karpacza odwozi nas na dworzec w Jeleniej Górze, gdzie chwytamy pociąg do Gdyni.

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imiÄ™:

Twój komentarz:

Polska - wybierz obszar, który cię interesuje: