Zamki Mazowsza - Zakroczym - woj. mazowieckie, pow. nowodworski, gm. Zakroczym

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Źródło informacji: Zamki Mazowsza


- dwór książąt mazowieckich z XV w.

Pozostałości po dworze książęcym (kurii), usytuowane są na płaskowyżu, na pn-wsch. od grodziska, na terenie zwanym Starostwo. Dwór wzniesiono zapewne w 1 ćw. w. XV (przed 1422). Wzmiankowane są: Dom Zakroczymski z 1425 r., dwór książęcy z lat 1466-70, nowa sala książęca z 1466 r. P Panorama Zakroczymska E.J. Dahlberga, wyraźnie przedstawia istnienie zamku. Opisy z roku 1549 i 1616 pozwalają odtworzyć układ zamkowy. Drewniana zabudowa okalała prostokątny dziedziniec. Wjazd od strony zachodniej, przez piętrowy, dwutraktowy, drewniany dom "magna antigua structura" z sienią oraz gankiem zewnętrznym pokrytym gontem. Był tam piec i posadzki. Posadzki na parterze wykonane były z cegły, na piętrze z drewnianych bali. Okna były obite błoną. Budynek miał charakter reprezentacyjny, świadczy o tym wielka sala sądowa na parterze, określana jako "palatium" oraz mała kaplica z 1549 r. Budynek murowany zw. lapidea alias kamienica odbudowany został przed 1549 na miejscu pierwotnego, również murowanego z cegieł, rozbudowano go przed 1616 r. Strona północna to drewniana zabudowa o układzie podobnym do wschodniego. Stronę zachodnią zajmowały: stajnie, spichlerze i piwnice zaś stronę południową stanowiła kuchnia z dwoma kominami. Zabudowania dworu zostały zniszczone w 1657 r.

W roku 1765 wzmiankowany był zamek, czyli dwór murowany, w złym stanie. W r. 1822 ruiny rozebrano i materiał użyto na remont kościoła parafialnego. Przed 1828 r. istniał tu mały, sklepiony budynek, w którym przechowywano księgi grodzkie. Fragmenty zabudowy istniały jeszcze w 2 poł. XIX w. Teren dworu nie należał w tym czasie już do terytorium miasta, włączony był do utworzonych wokół twierdzy Modlin kolonii osadników rosyjskich).

Obecnie istnieją trzy murowane piwnice, pod budynkiem z XIX w., zbudowane z cegły o układzie mieszanym, częściowo polskim oraz blokowym. Sklepienia są kolebkowe o niestarannym układzie cegły. Okna przebite w tunelowych rozglifieniach. Piwnica wsch. podzielona jest wzdłuż na dwa pomieszczenia. Przejścia między piwnicami sklepione są odcinkowo. W piwnicy środkowej w ścianach utworzono wnęki zamknięte odcinkowo, w piwnicach zach. łukiem zbliżonym do łuku Tudora. W głębokich tunelowych wnękach przebito świetliki.
Obiekt dostępny do zwiedzania po uzgodnieniu z właścicielem posesji, bowiem na tychże piwnicach stoi obecnie współczesny budynek.

Samo grodzisko zwane Czubajka położone jest w wsch. części miasta, na wysokim brzegu Wisły, na krańcu cypla porozcinanego jarami o stromych zboczach. Z XI-XIV w. pochodzi gród. Gród zniszczono i spalono w 2 poł. XIII w., następnie odbudowano. W latach 1345-70 należał on do dzielnicy płockiej. Kazimierz Wielki przekazał go w 1355 r. w czasowy zarząd Siemowitowi III, księciu mazowieckiemu. Potem utracił znaczenie militarne. Teren grodziska został częściowo uporządkowany w latach 1829-34 i użytkowany pod ogrody. Badania sondażowe prowadzone w 1954 odkryły fragmenty drewnianej zabudowy oraz ułamki ceramiki. Badania powierzchniowe z 1959 r. ujawniły istnienie podgrodzia przylegającego od wsch.

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Polska - wybierz obszar, który cię interesuje: