Strona główna » Polska » Zamki Mazowsza - Tykocin - woj. podlaskie, pow. białostocki, gm. Tykocin

- gród z XII-XIII w.
- zamek rycerski z XIV w.

Zamki Mazowsza - Tykocin - woj. podlaskie, pow. białostocki, gm. Tykocin

Hubert Śmietanka
2006-06-09 21:50:15

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Narew broniona była przez zamek połozony na kępie narwiańskiej, mniej więcej w połowie mostu, co ułatwiało kontrolę i ochronę przeprawy. Możliwe, że pozostałością umocnień z tego okresu jest rozległy majdan otoczony wałem, położony wśród narwiańskich łąk, pomiędzy Waniewem a Pszczółczynem.
W 1501 r. wielki książę litewski Aleksander nadał Waniewo wojewodzie wileńskiemu Mikołajowi Radziwiłłowi i było w rękach Radziwiłłów do 1528 r. W roku 1510 Mikołaj Radziwiłł uzyskał od króla przywilej na pobieranie myta przy przeprawie mostem (most został praktycznie na nowo zdbudowany przez ludzi wojewody), także w tym roku uzyskał prawo lokowania miasta na prawie chełmińskim.
W 1511 roku M. Radzwiłł ufundował tu kościół parafialny pw. Wniebowstąpienia Pańskiego, być może w miejscu wzmiankowanej wcześniej kaplicy pw. Św. Anny. W 1513 roku wybuchły na Podlasiu walki pomiędzy rodami Gasztołdów i Radziwiłłów, w wyniku czego w odwet za spalenie zamku tykocińskiego przez Iwaszkę Hlebowicza (namiestnik radziwiłłowski w Waniewie), Olbracht Gasztołd spalił zamek Radziwiłłów i most na Narwi. Przeprawy przez rzekę ani zamku już nie odbudowano, a miasteczko zaczęło tracić na znaczeniu, siedzibę namiestnika przeniesiono do Kurowa. Ostatni raz Waniewo wymienia sie jako miasto w 1667 roku.
W tymże roku dobra te nabyli bracia Wilhelm i Mikołaj Orsetti. Zasługą pierwszego z nich jest zapewne wzniesienie na północnym brzegu rzeki rezydencji w Śliwnie z rozbudowanym systemem wodnym. Na wyspie narwiańskiej, być może w miejscu zamku, wzniesiono pawilon, do którego wiodły przekopane kanały. Po zniszczeniach I i II w. św. wieś powoli się wyludnia.

Około 26 km od Śliwna, na rozlewiskach Narwi w pobliżu Kruszewa w Koziołku znajduje się reduta wybudowana przez wojska Jana Pawła Sapiehy w czasie oblężenia zamku w Tykocinie. Jak głosi legenda, z braku łopat do sypania szańców używano zdobycznych hełmów szwedzkich.
Reduta wzniesiona w 1656 została opuszczona po zdobyciu Tykocina 27.01.1657 roku. Ma kształt pięcioboku o długości kurtyn 75-100 m. Wał ziemny ma 1,5 m wysokości i 1,5 szerokosci, ponad nimi bastiony o wysokości około 1 m. Wewnątrz nasyp na planie koła o średnicy 60 m. Całość otoczona fosą. Obiekt trudno dostępny - przy niskim stanie wód można dojść od strony Kurówki.