Strona główna » Rosja » Syberia - Polarny Ural

Dotarcie do celu składa się z wielu drobnych kroków we właściwym kierunku. To nieprawda, że tylko nieliczni, dobrze wyposażeni i wspierani przez możnych sponsorów podróżnicy mogą organizować ekspedycje.

Syberia - Polarny Ural

Rc
2004-02-27 22:33:35

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 4.00 z 5.00. 3 głosów oddanych

i zjełczałych tłuszczy. Kobiety podały na stoliku herbatę, chleb, makaron i mięso zająca bielaka. Ja z kolei poczęstowałem wszystkich czekoladą i herbatą z malwy sudańskiej. Mała łajka pasterska przywiązana na postronku u wejścia do namiotu szybko mnie zaakceptowała. Taki jeden mały piesek wystarczy aby pilnować całego stada reniferów. Wyglądem przypomina małego niedźwiadka. Jest jednak bardzo szybka w ruchach, agresywna i odważna. Namioty stały u wylotu wąskiego wąwozu, na podwyższeniu, otoczone wałem zarośli wierzbowych. Wokół stały załadowane sanie, na pobliskim modrzewiu suszyły się rzeczy i dwie skóry młodych reniferów. Między namiotami stał pień. Uja przy pomocy siekiery ociosywał specjalnie wyszukane, odpowiednio wykrzywione pnie modrzewiowe z których powstaną płozy. Zapach palących się gałęzi wierzbowych i modrzewiowych przypominał mi kadzidło z Kościoła Mariackiego w Krakowie. Patrzyłem na "swoją" wioskę indiańską starając się zachować jej obraz w pamięci. To niedowiary, że udało mi się dotrzeć do tego prastarego świata hodowców reniferów. Każdy szczegół tego obozowiska był świadectwem takiego życia. Żadnych zbędnych rzeczy, prawie wszystko wykonane własnymi rękami. Tyle w tym było piękna i harmonii. Zawieja się wzmaga, żegnam się z Nieńcami i wracam do mojego namiotu. Jedną z nart wiatr już wyrwał ze śniegu, a przecież była wbita prawie po wiązania! Usuwam nagromadzony śnieg. Po ściankach namiotu spływa woda. Przetrwanie zawiej i to walka z gromadzącym się śniegiem i zapewnienie dobrej izolacji. Po południu wiatr się uspokaja a chmury znikają. Biorę aparaty fotograficzne, statyw, wkładam rakiety śnieżne i idę na najbliższy wierzchołek
pasma Wielkiej Pajpudyny. Około 19-tej wchodzę na kamieniste plato pokryte w całości glebami strukturalnymi. Pogoda cudowna. Powietrze jest tak przeźroczyste, że widać nawet
odległy o 200 km najwyższy ...