Wąwóz Samaria

Wyświetlono razy (ostatnio: )

słupki z kamieni wyglądają zabawnie. Więc i my pozostawiamy po sobie "pomniczek".
WIOSKA SAMARIA
Dalej wędrujemy mniej zacienioną ścieżką, skrajem koryta rzeki Tarras. Niebawem zauważamy pierwsze kamienne zabudowania i most (kamienno-betonowy). Docieramy do niezamieszkałej już wioski Samaria - to około 7 km od początku trasy. W czasach panowania Wenecjan na Krecie powstał tu mały kościółek pod wezwaniem Błogosławionej Marii - Ossia Maria. Z czasem nazwa uległa skróceniu i pozostała "Samaria", dając miano wiosce i całemu wąwozowi. Po wyzwoleniu kościółek przejęli prawosławni, a cudowna ikona została po pewnym czasie przeniesiona do jednego z klasztorów na półwyspie Atos. Z braku czasu nie zwiedzamy kościółka, gdyż wymagałoby to nadłożenia drogi. Zadowalam się więc mniejszą kapliczką leżącą tuż przy szlaku.
Po utworzeniu w tym miejscu Parku Narodowego mieszkańcy (głównie drwale) opuścili kamienne domostwa, które od ponad pół wieku są niezamieszkane. Dziś to już tylko ruiny kamiennych budynków i ogrodzeń. Dla potrzeb turystów utworzono tu miejsce odpoczynku i punkt medyczny. Po wiosce biegają kozy Kri-Kri - największy dziko żyjący ssak na Krecie. W odróżnieniu od kóz hodowanych przez Kreteńczyków, zamiast długiego i gęstego futra mają krótką, brązową sierść. Gdyby nie długie szablaste rogi, to można by je wziąć za sarny.
"STALOWE WROTA"
Opuszczamy wioskę Samarię. Teraz szlak jest zupełnie inny - wędrujemy wreszcie typowym wąwozem górskim, wzdłuż koryta rzeki, w otoczeniu wysokich skał. Im dalej w głąb, tym robi się coraz ciaśniej. Wysokie na kilkaset metrów ściany wąwozu zdają się zbliżać do siebie, a szerokość dna zmniejsza się do kilkudziesięciu metrów. Szlak biegnie teraz korytem wyschniętej rzeki. Woda w tym miejscu bywa tylko podczas jesiennych i zimowych deszczy i wiosną, gdy topią się śniegi ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imiÄ™:

Twój komentarz:

Grecja - wybierz obszar, który cię interesuje: