Wąwóz Samaria

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Widoczne w dole koryta strumieni są wyschnięte. Po drodze mijamy dwa punkty wypoczynkowe z toaletami. "Pilnuje" ich strażnik Parku, a w pobliżu przywiązany jest osiołek - jedyny środek transportu zarówno dla worków ze śmieciami, jak i poważniej kontuzjowanych turystów. Punkty postojowe wyposażone są w sprzęt gaśniczy. Choć wszędzie są tabliczki zakazu palenia, to pożar w tak suchym i niedostępnym miejscu byłby tragiczny w skutkach. Kilka razy mijamy turystów idących w przeciwnym kierunku. Nie wyglądają najlepiej - zasapani i zalani potem. Jednak lepiej jest schodzić w dół...
AGIOS NIKOLAOS
Po około dwóch godzinach docieramy do strażnicy Agios Nikolaos (Święty Mikołaj). Tam zatrzymujemy się na trochę dłużej, aby zjeść pierwszą porcję kanapek. Apetyt dopisuje. Według mapki na bilecie przeszliśmy prawie 4 km (i zeszliśmy około 3/4 km w dół). Dalej szlak zrobił się mniej stromy i równiejszy, tak więc można mniej patrzeć pod nogi, a więcej rozglądać się dookoła. Kilkakrotnie przekraczamy łożysko strumienia - początkowo wyschnięte, teraz z leniwie płynącymi strumykami. Pojawia się więcej kwitnących krzewów i drzew liściastych (głównie platany), a cykady "grają" mniej intensywnie. Co ciekawe, na ziemi nie ma typowej dla Polski ściółki czy trawy. To, co początkowo wziąłem za wyschniętą trawę, okazało się dywanem z wyschniętych igieł sosnowych, leżących bezpośrednio na skalistym podłożu.
Dopiero teraz zaczynamy zauważać "kamienie milowe" - niskie drewniane słupki z metalowym oznaczeniem liczby przebytych kilometrów. Około 14:00 mijamy słupek informujący, że przeszliśmy 6 km. Niedługo potem wychodzimy z lasu i naszym oczom ukazuje się niecodzienny, zabawny widok. Kamienista polana (a potem następne), na której stoją setki (a może tysiące?) kamiennych "bałwanów", jeden przy drugim. Ułożone przez poprzednich turystów kilkudziesięciocentymetrowe ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imiÄ™:

Twój komentarz:

Grecja - wybierz obszar, który cię interesuje: