Strona główna » Stany Zjednoczone » HISTORIA JEDNEGO PODBOJU, (I JEDNEGO NIE)

Hawlett's Chimney, Hawlett's Peak. Rocky Mountains National Park, Colorado USA. Samotnie w maju 1998.

HISTORIA JEDNEGO PODBOJU, (I JEDNEGO NIE)

Marcin Kacperek
2006-05-10 17:04:12

Wyświetlono razy (ostatnio: )

to ja nie jestem- obejdę tę gilotynę po skale. Prawa strona wygląda dorzecznie - są nawet kępki trawy pod czekany, ale większość wspinaczki to będą chwyty skalne. Zdejmuję rękawice i wieszam na uprzęży. Krok po kroku wyszukuję optymalne stopnie dla raków, gołymi rękami czyszczę ze śniegu krawądki, których się łapię. Parę razy używam czekana w trawkach, ale wszystko jest już rozmiękłe i niepewne. Lata giewontowych doświadczeń z tego typu wspinaniem pomagają. Dziwnymi czarami i modlitwą do Matki Boskiej Zielnej pokonuję zatrawione wyjście z progu z czeluścią ziejącą pod stopami. Wkrótce zaczną się główne trudności. Przechodzę kilka nietrudnych prożków i widzę coś, co musi być głównym spiętrzeniem komina.

Wygląda tak trudno, że jeśli nie jest kluczowym pasażem i wyżej czeka mnie coś gorszego, to powinienem sobie strzelić w głowę. Około trzydziestu pionowych metrów czystej grozy. Analizuję moje perspektywy. W górnej części przewieszają się i piętrzą przedziwne śnieżno-lodowe kalafiory. Wyglądają jak zły sen, ale postanawiam się nimi zmartwić, gdy tam dojdę. Nie lubię martwić się na zapas.
Dolna część progu to dwie formacje: w centrum - częściowo wolno stojąca płytka szeroka na jakieś półtora metra i gruba (jak się wkrótce przekonuję) mniej więcej na dwadzieścia centymetrów. Z lewej strony małe zaciątko kusi obietnicą obejścia płytki i skonfrontowania się z kalafiorami. Daję się skusić, ale niestety lód w zaciątku jest bardziej śniegiem i nie ma zamiaru utrzymać mojego ciężaru, a skała jest gładka i mało zachęcająca. Nie to nie. Główny ściek z wolno stojącą płytką to moja jedyna droga. Nie mam się już nad czym zastanawiać, więc ruch po ruchu gramolę się wzwyż. Zima przepracowana w lodzie pomaga, zdobywam wysokość niemal bez stresu i dopiero wolno stojąca część daje mi do myślenia. Cienkie to takie i trochę na dwoje ...