HISTORIA JEDNEGO PODBOJU, (I JEDNEGO NIE)

Wyświetlono razy (ostatnio: )

uwierzyć, że taka ściana ma bardzo mało kilka przejść zimowych. Z początku myślałem o wybraniu się na nią solo, ale w końcu Terry Murphy stał się moim partnerem. Na moich warunkach- wspinamy się "po polsku". Nie bierzemy sprzętu biwakowego i wspinamy się bez przerwy. Z samochodu do samochodu powinno nam to zająć około pięćdziesięciu pięciu godzin. Taki był plan.

O siódmej rano opuściliśmy Isuzu Terry'ego przy końcu odśnieżonej drogi. Już po półtorej godziny podejścia na nartach poczułem, że coś jest nie w porządku. Byłem zbyt słaby i wolny, ledwo nadążałem za Terrym, który parł pod górę jak pług śnieżny. Byłem chory. Grypa wlokąca się za mną od kilku tygodni znowu mnie dopadła. O czwartej po południu zaczęliśmy się wspinać, początkowo bez asekuracji. Obserwowałem Terry'ego i serce mi rosło. Była to nasza pierwsza wspólna droga i z przyjemnością patrzyłem na jego pewne ruchy. W niknącym świetle dnia poprowadziłem dwa długie i dość trudne wyciągi. Terry bardzo sprawnie i szybko dochodził, po czym poprowadził jeszcze jedną długość sześćdziesięciometrowej liny. Pokonaliśmy jedną trzecią ściany, ale byliśmy znacznie w lewo od linii naszej drogi. Znowu poczułem się słabo - choroba wysunęła głowę spod euforii wspinania.

Wiedziałem, że nasz plan mnie przerasta. - Terry, przykro mi, ale musimy się wycofać. Ja nie wytrzymam jeszcze czterdziestu godzin. Wiem jak powinienem się czuć po piętnastu godzinach akcji. Teraz czuję się jak po trzydziestu pięciu. Po chwili uzgodnień ugotowaliśmy herbatę i przez szereg godzin pracowaliśmy nad tym, aby bezpiecznie dostać się do podstawy ściany. Zjazd na nartach był koszmarem. Zjeżdżaliśmy wąskim kanionem z progami i lodospadami. W głębokim łapiącym śniegu, z ciężkimi plecakami i w miękkich wspinaczkowych butach wywracaliśmy się co około pięćdziesięciu metrów. Myślę, że każdy ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Stany Zjednoczone - wybierz obszar, który cię interesuje: