CZAS PRZESZŁY NIEPOKONANY
Północna ściana Kongur Shan, Chiny. Lato 1999
CZAS PRZESZŁY NIEPOKONANY
Marcin Kacperek2006-05-10 16:48:26
Wyświetlono razy (ostatnio: )
www.freerajdy.pl
Historia alpinizmu w ogólności, a i moja osobista w szczególności obfitują w epizody nieefektowne, przedsięwzięcia nieudane i próby niepodjęte. Te ostatnie nie całkowicie należą do historii jako rzeczy, które się nie wydarzyły, ale przynajmniej część z nich nie wydarzyła się mimo ich realnego planowania, co z powrotem umieszcza je w dziedzinie historii.
Udział w wyprawie na Kongur Shan był dla mnie melanżem epizodów nieefektownych wspinaczkowo i efektownych krajobrazowo. Był przedsięwzięciem udanym z wielu licznych względów, a nieudanym z punktu widzenia ostatecznego celu, to jest wejścia na szczyt.
Nie był próbą niepodjętą.
Kongur Shan leży w południowo zachodnim rogu Chin i ma wysokość 7719 metrów. Jest najwyższym szczytem Pamiru. Przez lata pisano w polskich encyklopediach, że najwyższą górą Pamiru jest o ponad dwieście metrów niższy Pik Kommunizma. Świat się zmienia.
Nasza trasa pod górę wyglądała następująco; samolotem z Warszawy do Londynu, z Londynu do Islamabadu (Pakistan) i z Islamabadu samochodami i autobusami przez Gilgit i Sost do Kaszgaru w Chinach. Z Kaszgaru samochodem do maleńkiej osady Gez Karakul i z Gez z karawaną wielbłądów do miejsca naszej bazy. Przy sprawnym przebiegu taka podróż powinna zająć około ośmiu dni. Nam zajęła osiemnaście.
Powód był prozaioczny i nieoryginalny. Dziesiątki wypraw w różne rejony Azji tracą najpierw bagaże, a później czas i nerwy usiłując odzyskać te pierwsze. Różnice pomiędzy poszczególnymi przypadkami są niewielkie i z reguły sprowadzają się do technicznych detali dotyczących ilości straconych dóbr i czasu ich ewentualnego odzyskania. Wiedzieliśmy o tym oczywiście i dlatego wylecieliśmy z kraju dopiero po uzyskaniu pewności, że nasze pakunki oczekują nas w Islamabadzie.
Oczekiwały, tyle, że nie wszystkie.
...
Zobacz zdjęcia:
Chiny
Chiny - wybierz obszar, który cię interesuje:
