CZAS PRZESZŁY NIEPOKONANY

Wyświetlono razy (ostatnio: )

trzystu metrów. Wciąż nisko, chociaż żeby tam dotrzeć trzeba było pokonać potężną odległość w poziomie. Większość z dotychczas przebytej trasy biegła nieomal poziomymi trawersami i wzniesienie się o każde sto metrów okupione było wieloma setkami metrów wspinania. Na domiar złego trawersy były strome i niebezpieczne. Wspinanie się nimi bez asekuracji, z ciężkimi plecakami było żmudne i wytężające. Wspinanie się z asekuracją nie wchodziło w grę jako jeszcze bardziej żmudne i czasochłonne, a co za tym idzie, mniej bezpieczne. Asekurowaliśmy się z Krzysiem tylko dwukrotnie - kiedy po raz pierwszy robiliśmy trawers-mordercę i drugi raz, kiedy schodziliśmy ten odcinek przy fatalnym zagrożeniu lawinowym.

Przy wciąż padającym deszczu zeszliśmy do bazy odpocząć. Zespół Wieśka miał wyjść następnego dnia, ale pogoda nie dała nawet wychylić nosa z namiotu. Lało jak w Zakopanem. Dwa dni później pokazało się słońce i chłopcy pełni entuzjazmu wyruszyli do góry. Tym razem towarzyszył im Michał, który do filmu o wyprawie potrzebował pewnej ilości materiału ze wspinania. Świstaków i odwiedzających naszą bazę Kirgizów miał już pod dostatkiem.


Kirgizi odwiedzali nas regularnie. Pierwszą rzeczą, która zwracała uwagę były ich ubiory, dalekie niestety od uroku i autentyzmu właściwego rzeczom nie produkowanym przemysłowo. Był to przedziwny zlepek stylów, dyktowany bez wątpienia dostępnością pewnych produktów. W krajobrazie odzieżowym dominowały chińskie tenisówki, marynarki i tandetne kapelusiki pomieszane z rzadka z bardziej tradycyjnymi wyrobami. Nosiło się to samo bez względu na pogodę, nawet przy opadach śniegu. Jedynie najstarsi z ludzi, których spotkaliśmy, chodzili w ręcznie robionych skórzanych butach na skórzanych podeszwach i odzieży nie wyglądającej na produkt przodowników pracy. Buty i ubrania wyglądały na tak stare jak ich właściciele ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Chiny - wybierz obszar, który cię interesuje: