CZAS PRZESZŁY NIEPOKONANY

Wyświetlono razy (ostatnio: )

na brzegu kuluaru i patrzyliśmy na trawers do wąskiej grządki w jego środku. Znalazłszy się na niej bylibyśmy chronieni przed wszystkim oprócz największych obrywów, ale dojście tam mogło w każdej chwili zostać wymiecione do czysta. -Idziemy?- zapytałem. Krzyś spojrzał w górę i powiedział - W zasadzie jak na ciebie spadnie serak, to nie boli. - Wiesiek uśmiechnął się powątpiewająco, a ja pomyślałem, że znajdę z naszym liderem wspólny język. Poszliśmy z Krzysiem zajrzeć do kuluaru.

Podczas swojego wyjścia Marcin i Tomek natrafili na ślady Japończyków - strzępy pętli, resztki sprzętu itp. Po naradzie w bazie postanowiliśmy wspinać się droga japońską. Następnego dnia Marcin i Tomek wsparci przez Wieśka poszli założyć bazę wysuniętą. Stanęła ona na wysokości 4650 metrów, a od bazy dzieliło ją żmudne podejście po piargach, 150 metrów wspinaczki bardzo kruchymi skałami i odcinek wędrówki ostrzem grani. Tej nocy spadł śnieg i od tej pory opady z przejaśnieniami towarzyszyły nam praktycznie cały czas. Koło południa przejaśniło się na tyle, że chłopcy wyszli troszkę w górę, trawersując niebezpieczne pola śnieżne poniżej skalnych turni stanowiących ostrze japońskiej grani na znacznej części jej długości. Gdy zawracali widoczność była praktycznie zerowa, tak że na temat tego, dokąd właściwie doszli i co jest dalej mogliśmy tylko spekulować.

Następnego dnia chłopcy wrócili na dół, a my z Krzysiem wyruszyliśmy do góry. Tego samego dnia do bazy wysuniętej doszli też Michał i Kuba, niosąc jedzenie i sprzęt, które miały być używane wyżej. Kolejny ranek wstał w miarę pogodny i nasz wymarsz w górę z bazy wysuniętej mógł odbyć się bez przeszkód. W miarę jak szliśmy przybywało wokół nas chmur, a wkrótce zaczął padać deszcz. Dotarliśmy do miejsca z którego zawrócił drugi zespół, zaznaczonego lina wiszącą przez stromy odcinek ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Chiny - wybierz obszar, który cię interesuje: