Strona główna » Nikaragua Irak » Kres wędrowania

Wędrowanie po świecie wiąże się z odwiecznym instynktem poznawania i przeżywania wielkich przygód. W różnych krajach świata i młodzi i dorośli podejmują się różnych zadań, które często przerastają ich możliwości.

Kres wędrowania

Wg
2004-02-25 19:31:43

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 4.00 z 5.00. 1 głosów oddanych

z napastników udało
się go wyrwać. Po czym zaczął uciekać w stronę gęstych krzaków. Chwilę później i ja uwolniłem się z rąk oprawców
i popędziłem za uciekającym bandytą. Jednak rozpięty pasek u sandała oraz te kilkanaście metrów, które nas dzieliły, gdy
rozpocząłem pościg umożliwiły mu skrycie się w rozległych krzakach. Straciłem kamerę video i aparat fotograficzny,
ale szczęśliwie udało mi się ocalić wszystkie pieniądze i paszport. Z potyczki niestety wyszedłem trochę poobijany
i pocięty (głowa, prawa ręka i dłoń, mocny ból w prawym boku). Chwilę później przybiegli ludzie z pobliskich faweli,
kobiety zaczęły płakać, ktoś dał mi spodnie, inna osoba przyniosła wodę bym mógł zmyć krew z rąk i głowy. Choć w przebitej
dłoni przez dwa dni krew nie krzepła, choć ból głowy nie ustawał i czułem kłucie w prawym boku zamiast do kraju udałem się
do Costa Rici, a później Panamy.

3. Ogromnym problemem utrudniającym wędrowanie są choroby. W czasie wyprawy przez Azję i Afrykę zapadłem w Zambii
na malarię, ale prawdziwym „być albo nie być” było niewyleczone uczulenie pokarmowe w trakcie wyprawy w 2000/01.
Gdy przez Wiedeń w połowie maja 2000 przybyłem do Nowego Jorku na rękach i nogach miałem różowe swędzące plamy.
Mimo licznych wizyt u lekarzy, diagnoz z „włosów” i z „oka” czułem się niezbyt dobrze. Gdy na początku lipca przybyłem
do Chicago nastąpił prawdziwy kryzys. Wszyscy namawiali mnie do powrotu do kraju, ale nawet nie dopuszczałem takiej myśli.
Gdy zawiodły kolejne wizyty u lekarzy i coraz to nowsze lekarstwa, postawiłem na głodówkę. Przez 5 dni nic nie jadłem,
pijąc tylko czystą wodę. Moje samopoczucie poprawiło się na tyle, że przemierzyłem Góry Skaliste i Meksyk. W stolicy
Arizony Phoenix było najgorzej, ręce, nogi, brzuch, a nawet uszy i plecy pokryły się czerwonymi ropiejącymi ranami.
I znowu zewsząd słychać było rady bym wracał do kraju, a ja myślałem: „ przeżyli ludzie Oświęcim i ja to przeżyję”.
Ewentualny powrót do kraju odłożyłem na późniejszy termin. Znowu głodówka (tym razem 4 dniowa) pozwoliła mi udać się
do Los Angeles, a później na Polinezję Francuzką i przez Tajwan do Indonezji. Bardzo dotkliwe uczulenie niestety nie
mijało. I jakby kłopotów było mało drugiego dnia pobytu na Bali ukradziono mi czeki podróżnicze.
Pośrednią przyczyną były obolałe plecy na, które nie mogłem włożyć koszuli i lepiej schować swe pieniądze.

Było to przyczyną, aż dwumiesięcznego pobytu w Indonezji związanego z oczekiwaniem na refundację skradzionych czeków.
Ból nie ustępował w czasie wędrówek przez Singapur, Malezję, Kambodżę i w Indie. Gdy do powrotu do Europy pozostało
4 dni Ojciec Marian Żelazek w Puri (nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla), który mnie gościł od dwóch tygodni polecił
swemu kierowcy by mnie zawiózł do lekarza. Ten przez ogromną lupę spojrzał na prawe ramię i lewe udo. Zapisał receptę;
tabletki i maść. Dwa dni później już zdrowy z Kalkuty po zrealizowaniu całego programu wyprawy wracałem do Warszawy.