Strona główna » Rosja Mongolia » Transasiatica 2003 cz. III

Zimne noce bywają już tu w lipcu. Odczuliśmy to : wszyscy zmarzli trochę tej nocy. Ranek jednak słoneczny i niebo bezchmurne. Driver nas podwozi do wulkanu, ale wsiada z nami do Uaza Munkryt. Za jakieś 300m każe nam wysiadać bo chce nam coś pokazać - prowadzi nas do jaskini w skałach.

Transasiatica 2003 cz. III

Sz
2004-02-23 21:48:13

Wyświetlono razy (ostatnio: )

tj. około 15gr, więc nie o sumę, tylko o sam fakt chodzi. W mieście już gdy szykowaliśmy się do wymarszu na dworzec zaczepiła nas 18to letnia Mongołka, mówiąca łamaną polszczyzną. Okazało się że zaczyna studia w Polsce, na Uniwerku Warszawskim, a dotąd była w szkole przygotowawczej dla zagraniczników w Łodzi, gdzie pilnie uczyła się naszego, ojczystego, jakże pięknego i bogatego, dającego czasem wyrazić dużo więcej emocji niż inne, języka. Mamy jej e-mail, więc może jeszcze kiedyś już na polskiej ziemi się spotkamy. W połowie drogi na dworzec widzieliśmy paradę policji, może wojska, albo szkółki jakiejś. W każdym razie mundurowi maszerowali w zwartym szyku głównymi arteriami miasta, na których ruch uliczny chwilowo wstrzymano. Wszystko to, rzecz jasna, aby godnie pożegnać członków i członkinie (jak ktoś bardzo chce to jeszcze może zostać wciągniętym na członka :) ) wyprawy TransAsiatica 2003! Wreszcie mogliśmy zwiedzić dworzec główny w stolicy Mongolii. No niby ładnie, nawet względnie czysto ale... Ale pojawia się po wejściu do kabiny kiblowej. Komplex łazienkowy ładny, płatny (50tugrików - 20gr) - nawet bilet wstępu jest. Nie śmierdzi. No ale oddawaó stolec w pozycji stojąco kucającej w najbardziej "przedstawicielskim" kiblu w kraju to przesada. Tym optymistycznym akcentem kończę na dziś.

27.07.2003

Dziś pobudka w pociągu była szybka i dość nerwowa, ale bez ciśnienia. Wysiedliśmy w Suche Bator o 0500 rano. Zaspani i podminowani trochę (jak to bywa o tej porze bez śniadanka i kafki :) ). Wysiadamy i od razu szukamy transportu do granicy. 2 samochody osobowe zabierają 9 osób wraz z plecakami. Myślałem że nie da rady, ale dało :). Na granicy czekamy ponad 2h. Podchodzi do nas koleś z samochodu przewożącego ludzi przez granicę, i oferuje przewóz. potem podchodzi celnik, który po godzinach dorabia przewożąc ludzi przez granicę.

...