Strona główna » Tybet » W śniegach pod Sziszipagmą - dzień trzeci

Dzień trzeci – 21.10.1987 – środa

W śniegach pod Sziszipagmą - dzień trzeci

JK
2006-04-08 12:03:57

Wyświetlono razy (ostatnio: )

zwierzęta? To chyba grzeszne zajęcie? – pytał rzeźnika.
– Nie wstydzę się – odparł rzeźnik. – Urodziłem się w rodzinie rzeźników. Pracuję ciężko i wykonuję pracę uczciwie. Dlaczego mam się wstydzić? Oracz rozrywający ziemię pługiem też niszczy wiele istot w ziemi żyjących.
Udali się później do domu rzeźnika, gdzie Kauśika poznał jego żonę, synów i rodziców.
– Oto moi rodzice, oni są mymi bóstwami na ziemi. Razem z żoną dbamy o nich i z oddaniem spełniamy swój obowiązek względem nich. Ty zaś uciekłeś od rodziny i swych powinności. Doskonalenie duchowe nie ma wartości, jeśli zaniedbujesz swe obowiązki i nie żyjesz zgodnie ze swym przeznaczeniem – dharmą.
– O panie, ty jesteś doprawdy świętym mężem – zawołał Kauśika. – Dzięki, że wskazałeś mi prawdziwą ścieżkę poznania, prawdziwą cnotę i naukę dharmy. Jestem ci głęboko wdzięczny!
Kauśika powrócił do rodziców i dbał o nich do końca ich dni. Na zawsze zapamiętał słowa Oświeconego:

Jeśli ktoś wypowiada wiele wzniosłych, świętych słów, lecz nie wciela ich w czyn, taki bezmyślny człowiek nie może cieszyć się świętym życiem: przypomina pasterza bydła, który liczy krowy swego pana.

Jedno zdanie, które niesie spokój, lepsze jest od tysiąca bezwartościowych słów.

Lepiej przeżyć jeden dzień odważnie, w potężnych zmaganiach, aniżeli żyć sto lat w nieróbstwie i gnuśności.

Jeżeli jeden człowiek zwycięży w bitwie tysiąc przeciwników, a potem jeszcze tysiąc, a drugi przezwycięży siebie, jego zwycięstwo nad sobą będzie większe; takiego zwycięstwa nie dadzą rady zmienić w klęskę ani bogowie w niebie, ani demony tam w dole.

Piękne i pocieszające potrafią być słowa wiary, czerpane z tego czy innego kultu lub religii. Dla ateisty są jednak tylko misternymi kluczami do drzwi, które naprawdę nie istnieją. Mimo to wszystkie one są wytworem ludzkiego geniuszu, świadectwem subtelności myśli, wspaniałym osiągnięciem ludzkiego gatunku, skarbami kultury. Dlatego są cenne, mogą być obiektem przywiązania i miłości, są tym, co najlepsze człowiek stworzył lub tworzy w historii swej egzystencji, tu na Ziemi.

W tym dniu Mariola pisała:

Na szczęście świeci słońce. W nocy strasznie było zimno. Na śniadanie pół kubeczka zimnego mleka. Dziś rozbijaliśmy zaspę. Nie mamy już siły. Nie wiem, czy wytrzymamy. Noce są strasznie zimne.

Maciek pisał:

Rano piękna pogoda. Śniadanie po kromce chleba i małym kawałku żółtego sera, plasterek konserwy. Herbatę gotujemy na zebranych wodach kolońskich. Dwie osoby są w depresji, wszyscy w dołku, wszyscy mamy objawy niedotlenienia. Mamy też dwóch pacjentów cudzoziemców, którym najbardziej dolega ból głowy. Ija ma bóle serca. Dwóch Holendrów po raz drugi próbują wyjścia, wczoraj zawrócili z dołu. Znów kupujemy całego barana, żywego. Tybetańczyk go zabija i oprawia. Wczorajszego kroimy na tatara i szaszłyki. Znak drogowy – na opał. Wieczorem rosół z kostek i szaszłyki – na wodach do golenia (spirytus oszczędzamy). Po dwóch nocach na siedząco przygotowujemy lepsze spanie. W śpiworach dyskusja – szansę i plany wyratowania się z pułapki. Może zejść na dół, tam będzie picie – woda ze strumienia?