Dzień trzeci – 21.10.1987 – środa
W śniegach pod Sziszipagmą - dzień trzeci
JK2006-04-08 12:03:57
Wyświetlono razy (ostatnio: )
pierwszy król Tybetu. On i późniejsi królowie, kiedy mieli dosyć trudów rządzenia, po śmierci wracali do nieba po sznurze. Wielkie góry to również wadżra, która przyszpiliła do ziemi groźne demony. Jaki demon tkwi pod „naszą górą”? Może to jego zła moc sprowadziła tę śnieżycę na niedowiarków.
Na szczycie góry Meru medytować miał Budda. W buddyjskiej kosmologii większość świętych gór (a chyba wszystkie są święte) to mande, w centrum których znajduje się pałac Buddy. Jedna z legend opowiada, że Budda osobiście naznaczył z czterech stron górę Meru, zostawiając odciski stóp, rozkazując przy tym, aby nikt nie ośmielił się przekraczać wyznaczonej w ten sposób granicy, wchodząc wyżej. Istnieje przekonanie, że kto przekroczy ów trawers, ten rozbudzi gniew Demczoga. Legenda buddyjska podaje, iż bogowie postanowili, że kto pierwszy zdobędzie szczyt góry Meru tego religia będzie dominować. Słynny lama Milarepa dosiadł wtedy pierwszego promienia słońca i w jednej chwili znalazł się na szczycie. To mityczne wydarzenie ma równocześnie potwierdzać zwycięstwo buddyzmu nad starszymi formami religijnymi istniejącymi w Tybecie.
Kiedy schowałem się przed ostrym słońcem do środka autobusu, przysiadł się do mnie Maciek. Zakłopotany zwrócił się z zapytaniem:
– Co mam zrobić? O n i schowali w czasie zbierania jedzenia do „wspólnego worka” dwie czekolady. Jak się zachować?
– Doprawdy nie wiem – powiedziałem – chyba jednak przemilcz ten fakt. Każdy może być w stresie w podobnej sytuacji. Jeśli to nagłośnisz, w grupie powstaną animozje. A tego najmniej nam teraz trzeba. Dwie czekolady i tak zasadniczo niczego nie zmienią.
– Ale tak nie można – powiedział Maciek.
– Trudno, musimy się z tym pogodzić. I tak wszyscy zachowali się w porządku.
Pomilczeliśmy jeszcze przez chwilę. Porozmawialiśmy o naszych szansach, a konkluzja tej
...
Zobacz zdjęcia:
Tybet
Tybet - wybierz obszar, który cię interesuje:
