Strona główna » Tybet » W śniegach pod Sziszipagmą - dzień drugi

Dzień drugi – 20. 10. 1987 – wtorek

W śniegach pod Sziszipagmą - dzień drugi

JK
2006-04-08 12:02:11

Wyświetlono razy (ostatnio: )

radosny, bez lęku –
wszak skrzydeł ma dwoje, by rzucić się w lot.

To zabrzmiało już lepiej. Jednak wracam myślą ku swemu dotychczasowemu życiu. Jak wiele powinienem w nim zmienić, gdybym miał jeszcze szansę. Jak wiele powinienem naprawić. Ile osób przeprosić. Tu w górach, porzucony w śnieżnej pustce przez kaprys losu i mój własny, zaczynam zazdrościć ludziom wierzącym. Oni mogą się modlić. Mogą wyobrażać sobie, że jakiś miłosierny Bóg wysłucha ich modlitw. Dojrzy tę garstkę porzuconych i cierpiących lęk Polaków (i paru cudzoziemców) i ześle im anioła, który przeprowadzi ich bezpiecznie po zdradliwym płaskowyżu. W najgorszym zaś razie ześle innego anioła, który nie pozwoli, by cierpieli nadmiernie i w stosownym momencie zamknie im łagodnie zmęczone powieki i uciszy skołatane serce. Tak, po to jest wiara. W stosownym momencie może być rzuconym kołem ratunkowym, po które wyciąga się dłoń człowieka w lęku. Tak, dużo łatwiej wierzyć niż być niewierzącym, pozostającym bez cienia złudzenia! Ja jednak jestem ateistą i czy w momencie horroru i grozy miałbym zachować się jak „poturczeniec”, oddać wszystko, zaprzeć się swoich przekonań i żmudnie wypracowanej wiary ateisty, by tylko uniknąć fatum? Musiałby chyba lęk pomieszać mi zmysły, a to na szczęście jeszcze się nie stało. Będę walczył z przeciwnościami, własnymi lękami i zwątpieniami. Czuję na dodatek, że muszę znaleźć sposób, aby nas wszystkich bezpiecznie wyprowadzić z tej pułapki. Przypomnieć warto co pisał mój przyjaciel Marek Sawicki:

Rozejrzyjmy się wokół: jesteśmy w świecie ludzi, mamy ludzkie ciało i ludzki sposób przeżywania rzeczywistości. Co to oznacza? Podstawową emocją naszego świata jest namiętne pragnienie, a właściwie całe ich mnóstwo. Pragniemy być bogaci i szczęśliwi. Chcemy tak wielu rzeczy... Kiedy już posiądziemy obiekt naszych pragnień, ...