Dzień drugi – 20. 10. 1987 – wtorek
W śniegach pod Sziszipagmą - dzień drugi
JK2006-04-08 12:02:11
Wyświetlono razy (ostatnio: )
chwili, niepewność oraz nieuchronność nadejścia chwili śmierci.
Nauka o reinkarnacji i o końcu naszej egzystencji zawarta w tybetańskiej Księdze umarłych może nas pouczyć, jak żyć. Tezę taką lansowało wielu myślicieli doby współczesnej, a głównie Mircea Eliade. Podkreślano, że umieranie zdarza się także za życia. W takim ujęciu doświadczenie stanu pośredniego między życiem a niebytem – umieraniem, czyli bar-do – jest częścią naszej podstawowej struktury psychologicznej. Doświadczenie choroby psychicznej jej rozczepienia funkcji psychiki czy paranoi bądź też zagubienia w codziennym życiu przypomina stan, jakbyśmy nie byli pewni ziemi pod stopami, nie wiedząc, o co nam chodzi i dokąd zmierzamy. Toteż Księga umarłych jest nie tylko przesłaniem dla tych, którzy właśnie oczekują na śmierć, jest również przesłaniem dla tych, co jeszcze żyją. Narodziny i śmierć dotyczą każdego, ciągle rzutuje na naszą egzystencję, również wtedy gdy o tym nie myślimy. Tak należy rozumieć tę księgę z naszego punktu widzenia, mimo że Tybetańczycy traktują ją jako kompendium wiedzy i jakby przewodnik dla zmarłego po buddyjskich zaświatach. Zawarte w niej instrukcje mają zapewniać wiernemu możliwie najlepsze przystosowanie się w oczekującej go egzystencji.
Pojęcie bar-do oznacza „przestrzeń pośrednią” pomiędzy życiem ziemskim a tym, które ma później nastąpić. Według buddystów przed udającym się w podróż w zaświaty stoi otworem sześć sfer samsary, ale także możliwość ostatecznego uwolnienia się od kołowrotu egzystencji, czyli możliwość nirwany. To, gdzie się w końcu znajdzie, zależy w dużej mierze od jego dobrego i złego karmana. Skoro bar-do trwa w czasie i znajduje się w jakimś miejscu, to należałoby obu zmiennym przypisać jakieś wartości.
Tybetańczycy uważają, że taki stan przejściowy trwać może około siedmiu, ośmiu tygodni. Miejscem zaś
...
Zobacz zdjęcia:
Tybet
Tybet - wybierz obszar, który cię interesuje:
