Dzień drugi – 20. 10. 1987 – wtorek
W śniegach pod Sziszipagmą - dzień drugi
JK2006-04-08 12:02:11
Wyświetlono razy (ostatnio: )
2500 metrów i pojawia się dopiero po około sześciu godzinach. Nazywane jest ono chorobą wysokogórską. Do najczęstszych jej objawów zaliczymy:
– bóle głowy
– osłabienie
– zawroty głowy
– bicie serca
– nudności
– brak łaknienia
– bezsenność
Ustępują one samoistnie czwartego, piątego dnia aklimatyzacji, o ile nie wchodzimy wyżej. U osób wrażliwych bez aklimatyzacji i po dalszym wspinaniu się mogą również wystąpić ciężkie objawy choroby wysokogórskiej, które mogą zagrażać życiu (obrzęk płuc występuje u około dwóch procent osób i obrzęk mózgu występujący u około jednego procenta osób). Prawidłowa aklimatyzacja wymaga jednak czasu. Uważa się, że od wysokości 3000m n.p.m., po każdym 1000m zdobytej wysokości należy zrobić jeden dzień odpoczynku. Niektóre objawy choroby wysokogórskiej mogą się utrwalić. Najczęstszym uporczywym zakłóceniom ulega sen. Zauważa się występowanie bezdechów podczas snu, które wybudzają śpiącego (około piętnastu razy na godzinę). Przypominają one opisywane patologiczne oddechy Cheyne-Stokesa występujące w cięższych zatruciach. Już dziewiętnastowieczny francuski uczony – Paul Bert obliczył, że cienie atmosferyczne na szczycie Everestu – 248 mmHg. Dawni podróżnicy pochodzący z Azji, a byli to zazwyczaj wysłannicy panujących lub pielgrzymi opisywali również objawy choroby wysokogórskiej. Nazywali oni bowiem krainę, przez którą przechodzili Górami Bólu Głowy lub Górami Wielkiego Bólu Głowy. Na wysokości od 4500 do 5000 metrów wysycenie krwi w tlen u osób niezaadaptowanych obniża się do sześćdziesięciu, siedemdziesięciu procent. Przy tak znacznym niedotlenieniu może wystąpić nawet przejściowa utrata przytomności nie mówiąc o szeregu innych dokuczliwych i potencjalnie niebezpiecznych objawach. Nasz przymusowy pobyt
...
Zobacz zdjęcia:
Tybet
Tybet - wybierz obszar, który cię interesuje:
