Syria i Liban 2005 - część II

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Nie mamy pojęcia co dystrybutor pokazuje. Na szczęście paliwo w Syrii kosztuje ok. 1,50 złoty za litr. Ewentualnymi przekłamaniami zbytnio się nie przejmujemy.

Właściciel "naszego" Bagdad Cafe twierdzi, że choć już są trzy podobne knajpki przy tej trasie, to jego była pierwsza i najwierniej oddaje atmosferę filmu. Pijemy pyszną kawę, oglądamy wnętrza a dziewczyny przymierzają podobno oryginalne stroje nomadów (nomadek?).


Przy próbie ominięcia Damaszku obwodnicą okazuje się, że albo obwodnica była tylko na mapie, albo nie potrafiliśmy jej znaleźć, albo te zatłoczone i chwilami rozkopane ulice to właśnie obwodnica. Po wyrwaniu się ze stolicy zatrzymujemy się na pierwszej większej stacji, żeby uzupełnić płyny i uspokoić zszargane nerwy. W godzinę dojeżdżamy do Bosry. Zwiedzanie zaczynamy od szukania noclegu. Niestety bezskutecznie. Albo hotel za 100 dolarów, albo ciemna, brudna nora na tyłach sklepu. Przy okazji orientujemy się, że w rejonach, gdzie bywają, jako turyści, polscy żołnierze stacjonujący na Wzgórzach Golan należy uważać z używaniem najpopularniejszego polskiego słowa zapożyczonego z łaciny. Można zostać zrozumianym ;) Po zwiedzeniu rzymskiego amfiteatru, wobec braku noclegu, jedziemy do Der'a, gdzie nie ma niczego ciekawego, ale za to na mapie jest zaznaczony hotel.

Po dojechaniu do Der'a okazuje się, że to jedno z tych miast przygranicznych ( jesteśmy kilka kilometrów od Jordanii), które bliskość granicy demoralizuje - otaczają nas bałagan, chaos, agresja. Tutaj nikt nie myśli o turystach i nie stworzono dla nich żadnej infrastruktury. Co i raz spoglądają na nas z chodników gęby jak z filmu propagandowego Al-Kaidy. Po raz pierwszy czujemy się niepewnie, wręcz bardzo niepewnie... Tutejszy motocyklista, który prowadził nas przez część miasta i po chwili wyparował miał za paskiem sporych rozmiarów pistolet... Nie widzimy jakichkolwiek informacji pisanych alfabetem łacińskim. Jeździmy w te i z powrotem kierowani przez przechodniów do kolejnych hoteli. Tylko jakim cudem mamy znaleźć hotel, skoro nie wiemy jak pisze się "hotel" po arabsku??? Po półgodzinie znajdujemy wreszcie hotel z napisem "Hotel". No, chociaż teraz wiemy, że to hotel.. Negocjujemy 10 dolarów od osoby za czteroosobowy apartament - nie jest źle. Na miejscu internet za dolara za godzinę. Niestety motocykle musimy zostawić na ulicy. Rano okaże się, że obeszło się bez większych strat - zniknął jedynie napis Honda z przodu mojego motocykla. Po przebraniu wychodzimy coś zjeść. Z pozycji chodnika miasto nie wygląda już tak źle. Wkraczamy do najlepiej wyglądającej kebeabowni wzbudzając panikę wśród obsługi. Zostajemy zaproszeni na piętro do pustej salki biesiadnej dla vip-ów. Obsługa w panice raz włącza klimę, żeby chłodniej, raz wyłącza, bo za zimno, rozpylają wokół nas dezodorant, żeby fajniej.. Okazuje się, że problem jest poważniejszy: menu jest tylko po arabsku a nikt z pracowników ni w ząb po angielsku ;) Mamy zamawiać w ciemno? A jak zamówimy osiem zup? Na szczęście po jakiś piętnastu minutach pata udaje się ściągnąć poliglotę, który zna kilka kluczowych słówek i możemy zamówić miks grill end salt end kola :) Tyle udało się zrozumieć. Już na migi dogadaliśmy się, żeby jednak wyłączono klimę i otworzono okno.

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Syria - wybierz obszar, który cię interesuje: