Strona główna » Indie » Obchody święta Holi w Warszawie

To radosne święto obchodzone było w Warszawie w dniu 18 marca, w Akademii Muzycznej. Olbrzymia, mieszcząca ponad pięćset osób sala była pełna miłośników kultury Indii a świetny, siedmioosobowy zespół pani Anuradhy Venkataram zaprezentował prawdziwą maestrię tańca, gry i śpiewu, rodem z południa kontynentu. Zespół przybył do nas na zaproszenie pana Anila Wadhwy - ambasadora Indii. Organizatorem trasy koncertowej były polsko-indyjskie Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Kultury i Stowarzyszenie Hindusów w Polsce, które tym razem połączyły swe wysiłki i dzięki temu organizacja koncertów była sprawna.

Obchody święta Holi w Warszawie

JK
2006-03-25 16:29:24

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Na początek kilka słów o samym święcie Holi. Przypomina ono nasz „śmigus-dyngus”. Obchodzone jest w tygodniach poprzedzających wiosnę, w dniu pełni księżyca Phalgana, tj. na przełomie lutego i marca. Związane jest z legendą Prahlady, syna niecnego demona Hirjankaśipu. Demon ów chciał pozbawić życia siostrę Prahlady, pobożna Holikę, lecz modlitwa świętego młodzieńca uratowała ją. Holika poszybowała do nieba. Dla upamiętnienia tego zdarzenia obchodzi się owo radosne święto. Chłopcy z miast i wsi polewają dziewczęta kolorowa wodą i obsypują je kolorowymi proszkami (łatwymi do zmycia). Właściwie nikt tego dnia nie jest pewien, że szaty jego nie zostaną zamienione na kolorowe szmatki.

Zespół pani Venkataraman składający się z trzech tancerek, śpiewaczki i troje muzyków, to artyści najwyższej próby. Bajecznie kolorowe stroje tancerek i muzyków wypełniały sale roziskrzonymi świątecznymi blaskami. Wirtuozeria tańca wprawiała w zachwyt polską publiczność. Pierwszy taniec trwający około dwudziestu minut był hołdem ku czci Nataradża – Śiwy, dostojnego boga tańca. Był on również pokazem doskonałości technicznej tancerek, zwłaszcza w środkowej części utworu, gdy śpiewaczka zastąpiła słowa hymnu hinduskimi sylabami solfamizacyjnymi. Trafienie wtedy odpowiednim gestem lub tanecznym zwrotem w wyśpiewany punkt czasowy określonej sylaby, to właśnie próba technicznej sprawności tancerza. A pani Venkataraman nie zawodziła nigdy!

Drugi utwór – pieśń o trzech ważnych rzekach – boginiach: Gandze, Jamunie i Saraswati była piękną prezentacją całego zespołu. Każda z tancerek prezentowała inną melodię i rytm. Ganga – wzburzona (zwłaszcza w swym początkowym biegu, tocząca fale z bujnej czupryny Himalaja), Januna – płynąca leniwym, majestatycznym nurtem i wreszcie radosna Saraswati symbolizowana przez rytmiczne pląsy tancerki, dostarczyły widzom wiele pięknych obrazów scenicznych. Jako ostatni utwór zespół zaprezentował pieśń Subrahmanii Bharati tamilskiego poety przyjaciela i współpracownika Wandy Dynowskiej, a tym samym przyjaciela Polski. Pieśń ta, to czuła rozmowa i zabawa matki z małym dzieckiem. Taniec przesycony liryzmem, gestami wywołującymi poruszenie serca każdego widza, przypominającymi czasy beztroskiego dzieciństwa, był alegorią opieki Matki Indii nad jej wszystkimi dziećmi, radosnymi ale i zlęknionymi, tymi z sukcesami, ale i tymi w potrzebie. Była to piękna emocjonalna klamra zamykająca wieczór, który na pewno dla wielu widzów pozostanie wspominanym przeżyciem.

W zespole muzycznym równie perfekcyjnym jak i grupa taneczna, konieczny podkreślenia był udział wokalistki, która ciepłym altem uzupełniała taneczne ewolucje, ale była też właściwie jedną z solistek tego przedstawienia. Partia skrzypiec, które na stałe weszły do instrumentarium indyjskiego, zastępując wymagające prawie półgodzinnego strojenia do każdego utworu sarangi, od czasu pandita V.G. Joga nadaje muzyce z południa Indii specyficzne ciepłe, liryczne brzmienie. Mridangam i dzwonki podtrzymywały perfekcyjnie rytm zabarwiając muzykę wieczonu prawdziwymi orientalnymi barwami i dźwiękami.