Autostopem do Finlandii - część II

Wyświetlono razy (ostatnio: )

wiatr. Trochę nie uśmiecha mi się rozkładać na wilgotnej trawie mokrego wciąż jeszcze namiotu, który byłby przygniatany do ziemi nagłymi podmuchami. Zgroza.

Próbuję coś łapać, ale co mi się zatrzyma w takim kraju, w środku nocy i to na samej granicy? A tak przy okazji : Witaj Estonio !!!

Udaje mi się rozłożyć namiot w jakimś budowanym właśnie sklepiku. Zero wiatru, nawet dach jest. Mogę rozwiesić mokre rzeczy i zablokować od wewnątrz drzwi. Na półkach dziesiątki pustych butek po winie, chłopcy musieli się nieżle zabawiać.

Znów kładę się zbyt wcześnie, jest dopiero dziesiąta, ale co robić?

dzień piąty: Tallin i do Helsinek

Blady świt i śniadanie złożone z kawałka chleba z serem. Nawet nie mam czym popić, cholerny świat.

Nic nie jedzie, więc ruszam na piechotę. Droga przez pola prowadzi aż do lasu i tak wydaje się być aż po choryzont. Nie docieram tam jednak. Jedzie pierwszy samochód i udaje mi się go zatrzymać jednym machnięciem. Gościu coś marudzi, że chce ode mnie jakieś pieniądze za podwiezienie.

-Gdybym miał pieniądze to jechałbym pociągiem - tłumaczę cierpliwie. Jazda stopem z

założenia jest za darmo i nie zamierzam za niego płacić.

-Mógłbym teraz kogoś podwieźć i by mi zapłacił

-O. K. , to ja ktoś taki będzie to ja wysiądę - znajduję rozwiązanie.

Jedziemy dalej, zaczynają się miasteczka i na szczęście nikt na nas nie macha. Dojeżdżam tak aż do Tallina. Po drodze dowiaduję się kilku nowych rzeczy.

Rodzina Igora, który mnie właśnie zresztą wiezie, mieszka we Władywostoku. Od miesięcy nie dostają wypłaty, wodę mają w kranach dwa raz dziennie, elektryczność raz, tylko przez dwie godziny. Dowiaduję też się o narkotykach i o wdychaniu benzyny. Co kraj to obyczaj, lub też O tempora, o mores!.

...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Łotwa - wybierz obszar, który cię interesuje: