EUROPEAN BEER TOUR’95 - dzień 46 - 50

Pawel Palasz Wyświetlono: 224 razy 2006-03-05 15:40:28

Ocena:3.08 (59 głosów)

EUROPEAN BEER TOUR’95 - dzień 46 - 50
http://autostop.republika.pl/

Dzień czterdziesty szósty - do Tarragony

Gdy budzi nas poranne słoneczko Mały jest z lekka połamany , a ja pewnie wkrótce

będę miał reumatyzm. Sępimy puszkę od jakiegoś gościa i jemy śniadanie , następnie po bagaże , do informacji turystycznej.

Wszystkie sklepy otwarte i z fiesty pozostały już tylko zielone ozdoby na fasadzie kościoła. Koło dwunastej jesteśmy już na wylotówce , zdążyliśmy już objeść się arbuzem , kupić

wino i mnóstwo innych rzeczy. Jest naprawdę tanio , szkoda , że sklepy były zamknięte przez cały czas.

Stopowanie idzie jak po grudzie , wreszcie docieramy po raz trzeci na tą samą stację benzynową , przy zjeździe z Benasque. Czekamy cholernie długo , wreszcie idziemy piechotą , po prostu zawsze swoje trzeba przejść o własnych siłach. Po drodze znajdujemy

krzaki ugunające się od jeżyn , zawsze to jakieś gratisowe witaminy.

Kawałek dalej ustawiamy się w pewnej od siebie odległości. Wreszcie Mały coś zatrzymał , wsiadam i ja , jedziemy do Lleidy. Jest nam ciężka sytuacja , bo droga w kierunku

Tarragony , przebiega kilka kilometrów za miastem , a i tak stacja jest kawałek dalej. W zeszłym roku szliśmy tam przez kilka godzin w nocy , nie było tak żle. Teraz jest chyba

ze czterdzieści stopni , więc trzeba się postarać coś złapać.

Mamy farta , startujemy w przeciwnym kierunku niż autostrada i zabiera nas zakonnik w cywilu , zmienia trasę i bocznymi drogami dojeżdżamy do autostrady. Facet

wspomina coś o Kolbe , który był z tego samego co on zakonu. Wysiadamy na malutkim peage’u (nie wiem jak to się nazywa po hiszpańsku , więc cały czas posługuję się

francuską nazwą , chodzi o bramki , gdzie płaci się za autostradę), jakiś facet nie pozwala nam iść wjazdem , więc przedzieramy się naokoło i docieramy do autostrady. Idziemy

dwa kilometry w palącym słońcu , ale bywało gorzej. Widać już naszą stację , TEXACO, marzę o zjedzeniu soczystego jabłka. Po kilku minutach tuż przy autostradzie , widzimy jabłoń , która wprost ugina się pod ciężarem owoców , to nie fatamorgana , to cud.

Wreszcie docieramy do cienia i możemy się schłodzić wodą.Idę zadzwonić do Olgi,

do Tarragony , to jeszcze tylko sto parę kilometrów. Olgę poznałem rok temu w Brukseli i jakoś tak pisaliśmy do siebie , mam nadzieję , że ją zastaniemy.

Pożyczam od gościa jakieś drobne i drzwonię , kredyt mam marny. Na szczęście

Olga odbiera , zdążam jeszcze powiedzieć , że jesteśmy sto kilometrów na zachód od Tarragony i czy możemy przyjechać.

Strona: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10

Oceń relację