Bieszczady

lg Wyświetlono: 464 razy 2004-01-26 14:14:13

Ocena:2.93 (61 głosów)

BIESZCZADZKA BALLADA
Z perełkami porannej rosy,
z krajobrazem w mgłę otulonym
wstaje poranek.
Słonko na strunach babiego lata cichutko,
cichuteńko gra bieszczadzką pieśń.
Gra o tym jak rozświetla połoniny,
jak pięknie brzmi cisza rozległych przestrzeni,
o tym jak trawy płowieja w przełęczach
i jak liście buków ubierają się w barwy jesieni.

Gdy dasz się ponieść fantazji
usłyszysz ciszę tych gór,
usłyszysz dalekie echo ich szeptu
o tym jak sa rozległe doliny,
jak dalekie tych gór przestrzenie,
o tym jak żal kończącego sie lata.

Gdy dasz się ponieść wiatrowi
poczujesz zapach tych gór.
Poczujesz zapach jesieni i traw
przekwitłych na połoninach.

Koniec października 2001 roku
ostatnie tego lata wędrówki po Bieszczadach.
Pomimo pięknej pogody
schronisko pod Rawką świeci pustami.

Droga na Rawkę wiedzie poczatkowo
przez piękny o tej porze roku las.

W pobliżu szczytu
Małej Rawki
kończą się lasy
i otwiera się wielka
przestrzeń.
Pogoda dziś piękna.
Cisza,
czasem tylko przerwana
odległym głosem kruka
krążącego nad górami.

Czysty błękit nieba i niezmierzona przestrzeń wyzwala poczucie nieopisanej swobody. Czas w tym miejscu powolnieje.
Przy odrobinie wyobraźni można usłyszeć równomierny i powolny oddech tych wspaniałych gór,
można wczuć się w spokojny rytm ich życia, można wtopić się w otaczającą przyrodę i zatrzymać dla siebie to
co w niej najwspanialsze.

Tutaj, w tych górach stojąc na szczycie Wielkiej Rawki i gubiąc wzrok w bezkresnym horyzoncie łatwiej sobie
wyobrazić nieistnienie tego wszystkiego czego nie chcemy doświadczać.

Bieszczady są miejscem gdzie można odnaleźć to co odbiera nam niekiedy zbyt szara proza zycia.

Oceń relację

Dodaj nowy komentarz

Twoje imię:

Treść komentarza:

Wpisz wynik działania z obrazka: