Góry Fogarskie 2001 - część III

Wyświetlono razy (ostatnio: )

http://www.jdan.friko.pl/

Po drodze widać boczne dolinki, znaki ostrzegające przed lawinami (na szczęście nie ma za dużo śniegu). Czasem ścieżka jest wąska i nieco przepaścista. Wtedy posiadacze kijków sprawdzają śnieg i wyszukują dalszą drogę. Docieramy w pobliże najtrudniejszego miejsca szlaku. Stroma grań to podobno rumuński odpowiednik „orlej perci” tylko trudniejszy. W pobliżu troszkę niżej, po drugiej stronie zbocza jest schron.

Moglibyśmy tam przenocować. Jednak większość obawia się niskich temperatur. Schodzimy więc niżej z 500m do schroniska Cabana Negoiu. Po drodze ktoś zauważa wyraźne odciski wielkich łap na śniegu obok ścieżki. Jak nic niedźwiedzie ślady. Z pewną taką niepewnością rozglądamy się wokoło. Ślady towarzyszą nam jeszcze jakiś czas i odbijają w lewo. My tymczasem dalej w dół, przeprawiamy się przez rzekę i docieramy do celu.

Schronisko jest duże i bardziej komfortowe niż poprzednie. W pokoju mamy piec opalany drewnem. W barze można kupić niezłe jedzenie i napić się miejscowego piwa. Więc używamy, suszymy się i odpoczywamy. Spotykamy też Polaków. Mówią nam, że „orla perć” jest oblodzona. Więc dobrze zrobiliśmy omijając ją. Docierają do nas także jakieś strzępki SMS-ów z Polski od kolegi Yasia. „...Pentagon płonie, wiecie kto za tym stoi – módlcie się...”. Powiewa końcem świata. Jakąś globalną klęską.

My tu w górach, a co tam się w tym świecie dzieje? Dopiero w drodze powrotnej do Polski dowiadujemy się o tragedii World Trade Center. Następnego dnia część ekipy wyrusza na lekko na wycieczkę w okolice Serboty, a część odpoczywa w schronisku. Kolejny dzień to wspinaczka na Negoiu. Tym razem już z całym dobytkiem. Droga jest dobrze oznaczona. Idzie się fajnie po skałach. W końcu cała 10-tka dochodzi na Virful Negoiu (2535m n.p.m.) drugi co do wysokości szczyt Fagaraszy. Świeci słońce, widoki piękne. W oddali widać Moldoveanu (2543m n.p.m.) najwyższy szczyt tych gór. Jakiś czas spędzamy na wierzchołku sycąc się pejzażami.

Dalej schodzimy w stronę stawu Caltun. Część żlebem Doamnei, ja stromym żlebem Drakuli. Po drodze spotykam rumuńską wycieczkę. Rozmawiamy chwilę i idziemy dalej. Spotykamy się na dole. Staw jest piękny, otoczony przez potężne szczyty, aż się prosi by tu na dłużej pozostać. Tym bardziej, że jest tu górski schron. W środku znajdujemy trochę polskiej żywności. Nasi tu byli :).

Jednak większość decyduje by iść dalej. Wleczemy się na końcu z Ewą i Mateuszem. Tego samego dnia docieramy nad jezioro Bilea Lac. Decydujemy się na nocleg nie w schronisku tylko pod namiotami. Spanie na 2100m n.p.m. Był to rekord wysokości noclegu w namiocie pobity dopiero na Kaukazie. Nad jeziorem biegnie także szosa, która pozwala przejechać z jednej strony Fagaraszy, poprzez tunel na drugą stronę. Jej serpentyna wije się malowniczo wśród gór.

Ze względu na łatwy dojazd na tak znaczną wysokość jest to też miejsce szczególnie nawiedzane przez turystów. Noc jest zimna. Zarządzamy więc kompresję i śpimy po trzy a nie jak dotychczas po dwie osoby w namiocie. Nocuję z Ewą i Mateuszem. Włazimy do śpiworów, na wierzch narzucamy polarowy koc. Jest zimno, ale nawet w śpiworze o komforcie do +4 dajemy radę.

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Ukraina - wybierz obszar, który cię interesuje: