Strona główna » Polska » GRUDNIOWY SPŁYW WISŁĄ - dzień 2

940 kilometrów wiosłowania, prawie miesiąc samotnie w kajaku. Długie noce, krótkie dni. Zmęczenie, niewygody, jednym słowem spora dawka niebanalnej przygody.

GRUDNIOWY SPŁYW WISŁĄ - dzień 2

Rafał Lipkowski
2006-02-21 23:52:06

Wyświetlono razy (ostatnio: )

http://republika.pl/male_eskapady/

W końcu na wodzie - dzień 2

Nie spałem od 05.00. Chciałem żeby kajak już był na miejscu, ale nic nie mogłem zrobić. Byłem w kropce. Zyga (Zbyszek Kucharczyk) musiał wracać o 11.00, a ja nie śmiałem prosić miłych gospodarzy o pomoc. To krępujące, i tak już wiele dla mnie zrobili a ja w nijaki sposób nie potrafiłem się zrewanżować.

Dzwoniłem. W końcu ktoś odebrał telefon w firmie przewozowej MM Kurier. Zostałem przeproszony i zapewniony, że dostarczą kajak jak najszybciej. Dla mnie to trwało wieczność. Spakowaliśmy Zyge, i nerwowo oczekiwałem przyjazdu kajaka. Dotarł dopiero przed 11.00. Tak naprawdę udało się dzięki pomocy Władysława Antosza i jego syna Michała. Zyga kazał kierowcy zawieźć kajak nad Wisłę, w końcu spóźnił się z dostarczeniem o jeden dzień, a Władysław Antosz podwiózł nas, z tobołami, trzy kilometry do rzeki a następnie odstawił Zbyszka.

Wisła w miejscu startu była wąziutka w niczym nie przypominała rzeki, którą znałem. Wartki prąd i liczne, jak mi się wydawało, zwałki kamienne (przed startem widziałem dwie, potem nie wiele więcej) napawały mnie lekkim strachem. Ponadto nigdy wcześniej nie pływałem jeszcze takiego dystansu, ani na takim sprzęcie. No i pożegnanie z Zygą. Tak mnie chłopak uściskał jakbym nigdy miał nie wrócić. To mnie trochę przeraziło, uświadomiłem sobie, że niektórym nie tyle zależy abym dotarł, ale by nic mi się nie stało. Fajnie wiedzieć, że ludziom na tobie zależy, tyle, że wtedy człowiek staje się bardziej ostrożny, bardziej dba o siebie. Bynajmniej ja tak mam.

Michał pomógł mi przenieść kajak, rozpakować go i załadować do niego rzeczy. Robiłem to powoli, nie bardzo chciało mi się płynąć, jednak nie było odwrotu. W końcu wyruszyłem, machając na pożegnanie. Niesamowite, pan ...