Zaloguj się
Przyłącz się do społeczności miłośników podróży
Twój profil
Wyloguj
W listopadzie 2002 roku wybraliśmy się do Republiki Południowej Afryki, by obejrzeć całkowite zaćmienie Słońca. Tym razem zaćmienie miało być bardzo krótkie (niespełna półtorej minuty), ale pomimo tego zaplanowaliśmy wykonanie podobnych jak w ubiegłym roku naukowych obserwacji spolaryzowanego światła korony słonecznej (zajął się tym Tomek Mazur); chcieliśmy także po prostu podziwiać spektakl zagrany przez Naturę. Kilka zdjęć zaćmienia prezentujemy tutaj. Na razie są to tylko zdjęcia fazy częściowej przed całkowitym zaćmieniem, ale wkrótce umieścimy także zdjęcia fazy całkowitej.
Dziś Zgorzelec, jutro Lesoto...czyli jak na krótką chwilę (znowu) znalazłem się w cieniu Księżyca
Stalker2006-02-09 11:58:54
Wyświetlono razy (ostatnio: )
klasy
podstawówki
bawią się po drugiej stronie rzeki, przypatrując się nam z ciekawością.
Fachowemu udaje się wyciągnąć od nich figurkę świnki za rozwijaną dwumetrową
miarkę budowlaną. Świnka jest częścią całej
glinianej menażerii, własnoręcznie wykonanej przez chłopców.
Ostatnie zdjęcia, głęboki wdech - i znowu w siodle. Ruszamy ostro w górę.
Niemal na samym początku następuje pierwsza naprawdę groźna sytuacja: koń Tomka
ponosi i niebezpiecznie przechyla się w bok, wprost na mnie. Nawet gdybym
zdążył zareagować, i tak nie miałbym dokąd uciec; wjeżdżamy bowiem po
olbrzymiej, mocno nachylonej, niemal gładkiej skalnej płycie, po której końskie
kopyta ślizgają się prawie jak po lodzie. Koń przyklęka, mój też wygląda na
spłoszonego, ale kończy się na szczęście tylko na strachu.
Jedziemy wśród soczyście zielonych pastwisk. Po pewnym czasie znowu zaczynamy
pokonywać stromiznę, ale od chwili gdy zmieniłem konia na bardziej posłusznego
i gdy jeden z przewodników nauczył mnie, jak kierować zwierzęciem, czuję się o
wiele pewniej. Docieramy do szerokiego traktu, serpentyną schodzącą ku wiosce.
Nasze konie mają jednak pewną irytującą cechę: chociaż droga ma dobre pięć
metrów szerokości, zwierzęta idą przy zewnętrznej krawędzi. Wszelkie próby
skłonienia ich, by szły bardziej "normalnie", z góry skazane są na
niepowodzenie - nasze wierzchowce same wracają do szeregu, krocząc powoli na
granicy stromego zbocza. Po drodze
machają do nas dzieci, pozdrawiają dorośli. Zatrzymujemy się przy
sklepie, kupując krem mający nas ochronić przed ostrym Słońcem. Jesteśmy
przecież na wysokości prawie dwóch kilometrów
...
Zobacz zdjęcia:
RPA
,
Lesotho
RPA - wybierz obszar, który cię interesuje:
opisywane miejsca w RPA mialem przyjemność także zwiedzić.
Henryk z Zielonej Gory, 2007-01-28 20:19:24