Zaloguj się
Przyłącz się do społeczności miłośników podróży
Twój profil
Wyloguj
W listopadzie 2002 roku wybraliśmy się do Republiki Południowej Afryki, by obejrzeć całkowite zaćmienie Słońca. Tym razem zaćmienie miało być bardzo krótkie (niespełna półtorej minuty), ale pomimo tego zaplanowaliśmy wykonanie podobnych jak w ubiegłym roku naukowych obserwacji spolaryzowanego światła korony słonecznej (zajął się tym Tomek Mazur); chcieliśmy także po prostu podziwiać spektakl zagrany przez Naturę. Kilka zdjęć zaćmienia prezentujemy tutaj. Na razie są to tylko zdjęcia fazy częściowej przed całkowitym zaćmieniem, ale wkrótce umieścimy także zdjęcia fazy całkowitej.
Dziś Zgorzelec, jutro Lesoto...czyli jak na krótką chwilę (znowu) znalazłem się w cieniu Księżyca
Stalker2006-02-09 11:58:54
Wyświetlono razy (ostatnio: )
i ślizga, a nawet skacze gwałtownie, powodując u mnie
żywsze bicie serca, dochodzę do wniosku, że koń tak samo jak ja chce wyjść cało
z tej przygody; zresztą dla niego - w przeciwieństwie do mnie - ta trasa to
zapewne nie pierwszyzna i że pozwolę mu samemu wybierać sobie drogę. Oddycham
głęboko i lekko popuszczam trzymane kurczowo lejce. Niemal natychmiast odczuwam
poprawę. Koń ślizga się co prawda, ale mam wrażenie, że panuje nad swoimi
ruchami o wiele lepiej, niż wtedy, gdy nieporadnie usiłowałem mu pomagać.
Dalsza część tego odcinka drogi jest niezwykle emocjonująca. Całą uwagę skupiam
na śledzeniu, co robi mój koń i jak radzą sobie inni. Żałuję, że nie mogę
zrobić zdjęcia, ale z drugiej strony cieszę się, że aparat jest schowany w
miarę bezpiecznie. Gdybym miał go na wierzchu, zapewne bardziej drżałbym o
niego niż o siebie. Skoro przekonałem siebie samego, że ze zdjęć nici i minął
pierwszy lęk, odprężam się nieco i zaczynam z pewną przyjemnością rozglądać po
otoczeniu. Pokonaliśmy już większą część drogi ku rzece; zaczynam wierzyć, że
wyjdę cało z opresji.
W końcu docieramy
do dna kanionu, tworzącego niewielką kotlinę. Z ulgą zsiadam z konia i
puszczam go wolno. Patrzymy po sobie z chłopakami; nasze miny mówią nam
wszystko, rozumiemy się bez słów. Fachowy sprawdza wskazania GPS-u: w pół
godziny pokonaliśmy różnicę 150 metrów - całkiem nieźle jak na pierwszy raz. I
w dodatku żyjemy !
Chowamy się w cieniu.
"Piknik pod wiszącą skałą" - teraz możemy już żartować. Powyżej nas
pasą się owce i
kozy;
mali pasterze, którzy u nas chodzili by do drugiej lub trzeciej klasy
...
Zobacz zdjęcia:
RPA
,
Lesotho
RPA - wybierz obszar, który cię interesuje:
opisywane miejsca w RPA mialem przyjemność także zwiedzić.
Henryk z Zielonej Gory, 2007-01-28 20:19:24