Survival w Ułan Tajdze
Survival w Ułan Tajdze
Uryn2006-01-17 23:17:25
Wyświetlono razy (ostatnio: )
Ocena 5.00 z 5.00. 1 głosów oddanych
koniec trzeba jeszcze wyjść z rzeki na stromy brzeg, dodatkowo zatarasowany drzewami i krzakami. Ciężko było znaleźć lukę w tym gąszczu. Opisałem to tak w notesie: - konie opierają się, a poganiane (w końcu bite) szaleją i wspinając się na skarpę skaczą…. Kopyta mojego osunęły się po błocie skarpy i - jak na rodeo - zwierzę przewróciło się na grzbiet. Spadłem! Cudem, w wodzie, zdążyłem jeszcze przetoczyć się na bok po kamieniach… Groza!
Przeprawy konne przez rzeki wywoływały ogromne emocje i zapamiętałem je na całe życie!.
A może – raczej – najgorsza jest wspinaczka lub przemarsz przez gołoborza ciągnące się kilometrami? Nie wiem.
Równie męczący był marsz przez śródgórskie kotliny. Wydawało by się, że równy, płaski, niezarośnięty drzewami teren nie sprawi koniom kłopotu. Ale tam z kolei czyhało bagno. Marsz w warunkach, gdy każdy kolejny krok konia lub człowieka był mordęgą i mógł grozić ostatecznym ugrzęźnięciem lub utopieniem, wysysał resztki sił! Tak użalałem się nad konikami w notesie: - pod koniec dnia konie są już tak zmęczone i słabe, że gdy się przewrócą, to już nie chcą się podnosić. Robią się nieposłuszne, czyli - niebezpieczne. Trzeba je rozkulbaczać, zdjąć im z grzbietu ciężary i bić. A ten biedak, nie znajdując w bagnie i mchu oparcia dla kopyt, nie daje rady powstać. Mongołowie biją takie leniwe konie, ciągną za uzdę i ogon, ale one wolą leżeć, dyszeć i odpoczywać. Raczej znosić razy, niż dalej iść. A iść dalej trzeba. Nie ma odwrotu. Idzie o przetrwanie i dotarcie do celu. W sytuacjach ekstremalnych wybór między dotarciem człowieka do celu, a zwierzęciem, może być tylko jeden. Bolesny dla konia, a przykry dla wrażliwego człowieka.
Na szczęście malutkie mongolskie koniki są „od dziecka” przyzwyczajone do takiej brutalnej, „alpinistycznej” jazdy po górach.
...
Zobacz zdjęcia:
Mongolia
Mongolia - wybierz obszar, który cię interesuje:
