Survival w Ułan Tajdze
Survival w Ułan Tajdze
Uryn2006-01-17 23:17:25
Wyświetlono razy (ostatnio: )
Ocena 5.00 z 5.00. 1 głosów oddanych
Trochę lepsze drogi tworzyły ścieżki dzikich zwierząt, ale i one wiodły przez gąszcz krzewów, bagniska, powalone pnie drzew i z czasem zamieniały się w koryta strumieni. Miejscami trzeba było przedzierać się przez gąszcz kolczastych krzaków zwartych i o wysokości jeźdźca na koniu. Maczeta nie pomagała. Były nie do przebycia bez „laski dynamitu”.
Najgorsze były strome podejścia połączone z prowadzeniem za sobą konia z jukami. Piechur drapał się na czworakach setki metrów w górę po zboczu, na dodatek ciągnąc za sobą konia. A ten - często - przewracał się. Spadały bagaże, staczały w dół i trzeba było potem już samemu taszczyć je pod górę. Na własnym grzbiecie, stromo pod górę, czepiając się gałęzi, przechodząc z głazu na głaz. Grzęznąc w mchu po pas…
Chociaż nie – gorsze były zejścia w dół, bo była to walka piechura o utrzymanie się na nogach i dodatkowo nieustanny strach, że prowadzony z tyłu - wyżej - koń stoczy się na ciebie. A konia trzeba prowadzić za sobą za wodze, bo pozostawiony luzem uciekłby i trzeba by go potem godzinami szukać.
Jednak najwięcej emocji sprawiały nam przeprawy konne przez górskie rzeki. Szerokie, wartkie, z korytem usłanym kamieniami i głazami. Brody były na tyle głębokie, że musieliśmy pokonywać je siedząc w siodle i unosząc nogi do góry. A koń potykał się. Kopyta klinowały mu się w szczelinach, albo rozjeżdżały na śliskich głazach. A woda parła, w każdej chwili grożąc upadkiem zwierzęcia i kąpielą jeźdźca w lodowatej wodzie (grożącą hipotermią, poważną kontuzją lub wręcz utopieniem!). Zdarzyło się, że koń poddawał się nurtowi i bywał zepchnięty przez jego napór na głębię. Że przewrócił się do wody wraz z jeźdźcem. Że pękły popręgi siodła i pechowy jeździec lądował w wodzie. Że bagaże popłynęły do Oceanu Lodowatego Północnego…
A na koniec
...
Zobacz zdjęcia:
Mongolia
Mongolia - wybierz obszar, który cię interesuje:
