Kajakarz na katamaranie na białych wodach Ałtaju - część III

Wyświetlono razy (ostatnio: )

http://www.moje-kajaki.net

Kaniony Baszkausa i „parogi” Czui

Przejść teraz do opisu wyprawy nie jest łatwo. Nie można zapamiętać wszystkich niezliczonych „parogów i sliwów” i przedstawić je w formie locji. Od tego są inne teksty. Ważne są natomiast wrażenia, przeżycia, których nie brakuje, choć i tak nie łatwo jest w tej materii o porządek. Dla mnie już sama „zabroska”, tj. dotarcie nad rzekę, stała się żywym i niezapomnianym doświadczeniem.

To, że z Moskwy przyleciałem rankiem do Barnaułu, nie jest czymś sensacyjnym. Stąd cała ekipa wynajętym samochodem, „Gazelą”, aż do północy zmierzała do hoteliku. Był nim budyneczek do czasu użytkowany przez radzieckich „pograniczników” – mongolska granica blisko. To też nic nadzwyczajnego. Cuda dopiero zaczynały się. Następnego dnia z rana, tym razem na odpowiednim ”Gazie” jeszcze czas jakiś jechaliśmy szosą, aby później od Kosz-Agacz bezdrożami kierować się na północ do miejsca, w którym kierowca powiedział, że dalej już nie można. – „maszyna” siadała po osie w błotach. Było to już pod wieczór. Przez następne dwa dni, niczym alpiniści- Szerpowie, niosąc wszystko na plecach, przedzierając się przez tajgę, uporczywie zmierzaliśmy do rzeki. Groził nam trzeci, dramatyczny dzień marszu, gdyby nie napotkani trzej jeźdźcy, którzy zgodzili się przewieść nasze katamarany na koniach. Te ostatnie 8km tylko z plecakiem na ramieniu dodały nam skrzydeł. Dochodząc wieczorem do rzeki, długo nie mogłem uwierzyć, że cel został osiągnięty. Ten marsz pieszy oceniam nader pozytywnie. Nawet nie chodzi o to, że mogłem porównać siebie z drugimi. Sprawdzić, na ile mnie w tajdze stać. Ciężka, nużąca droga z nas wszystkich od razu uczyniła grupę, z wzajemnego pomagania sobie rodziło się koleżeństwo, rozumieliśmy się coraz lepiej, stawaliśmy się sobie bliscy.

Obie rzeki, Baszkaus ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Rosja - wybierz obszar, który cię interesuje: